This is a
teaching I did at a church in Chumpae,Khonkhen Thailand.
Exodus 16:1-3;
17:1-4, 7; Philippians 4:11-13
To give you
some background on why Angel and I are in this area, I have visited Thailand 4
times for different lengths of time. This 4th time I moved here
until God tells me to go somewhere else. Two Christmas’ ago I was here on my 3rd
visit and went with Angel and 2 other Thai ladies to Angel’s home village.
Angel and P Jaeb had both had visions to start working farms and we went to see
her families’ properties. On that trip all 4 of us knew we’d be a part of this
project. P Jaeb would be in charge of agriculture, Angel would bring in the
groups to work on the farm and reach out to the villagers, P Zari would be in
charge of a daycare and café, and I would plant trees from Isaiah 41:18-20 on a
mountain property.
That is a
big story in itself but I want to talk to you today about being in the
wilderness. I have been in the Chaiyaphum area for 8 months now, and maybe half
way through that time I realized I was having a wilderness experience. How did
I realize this you may ask—Well it went something like this—Why don’t I have
this or that, Oh I want a steak, why do we live without water and electric? Wah
Wah. And so this passage came to life to
me and I hope to make it real to you.
So God took
the Israelites out of Egypt, out of slavery and was taking them to a promised
land. But first they had to go through the wilderness to shed their Egyptian
ways. Their extra sins they acquired while living in the “world”. It should
have only taken them 11 days to make this trip, but because they wouldn’t
submit, it took 40 years!
Now I’m here
in the wilderness with the promise of a successful project, which will sustain
our ministry, right in front of us and I don’t want to keep walking in circles
chasing my sins. I pray, “Oh Lord, don’t let this last 40 years,” but actually
in 4 years I will be 40 years old, so now I don’t want to walk in this
wilderness for another 4 years. During my time here so far no building of
buildings has started but building of relationships. And it’s a sometimes
tormenting time of shedding things in order to be granted this gift.
I’ve had
dogs all my life. My family always had one as long as I can remember. We have
two right now, they’re good to guard us and good companions. We feed them well,
better sadly, than most of the villagers in our area I’m afraid. But no matter
what they get, when given the chance, they will go and dig in the trash or find
something around to chew on. No matter what they’re given they always go
back to the trash.
Paul says he
learned how to get along happily whether he had much or little. He knew how to
live on almost nothing or with everything. He learned the secret of living in
every situation, whether it is with a full stomach or empty, with plenty or
little.
So can we be
in this wilderness with much or little? Can we be in this wilderness and get
rid of our junk or will we keep running in circles after it?
I’m still in this wilderness folks, but I will not
be the generation that has to die before they can enter the Promised Land. And
you don’t have to stay in your wilderness whining and chasing your trash
either. In Exodus 20:1-17 God gave His 10 commandments and it was like holding
a mirror up that showed them their trash and said “Do not eat it!” And in
Philippians 4:13 Paul says how to submit to God and not the trash. We can do
all things through Christ who strengthens us!
เรื่องเล่าถิ่นทุรกันดาร
แบ่งปันที่คริสตจักรร่มเกล้า
อ.ชุมแพ จ.ขอนแก่น ประเทศไทย
พระคำ : อพยพ 16:1-3, 17:1-4 และข้อ7 ฟิลิปปี 4:11-13
สวัสดีทุกคนวันนี้ฉันอยากจะเล่าให้ฟังว่าทำไมฉันกับแองเจิ้ลถึงได้มาอยู่ที่นี่
ฉันเดินทางมาเมืองไทย 4 ครั้งแล้ว แต่ละครั้งที่ฉันมาก็อยู่นานขึ้นเรื่อยๆ
จนครั้งที่ 4 เป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันมาและย้ายมาอยู่ที่นี่เลย ฉันก็จะอยู่จนกว่าพระเจ้าบอกให้ฉันไปที่อื่น
ในช่วงคริสตมาสเมื่อ 2 ปีที่แล้ว ฉันได้เดินทางมาที่นี่เป็นครั้งที่ 3 มาเยี่ยมบ้านเกิดของแองเจิ้ล
พร้อมกับแองเจิ้ลและอีกสองสาวไทยที่เป็นทีมของเรา พี่เจี๊ยบหนึ่งในทีมเรานั้น และแองเจิ้ลได้เห็นนิมิตว่าเราจะทำไร่
เราจึงไปดูสถานที่ที่ครอบครัวแองเจิ้ลได้ซื้อไว้ ในการเดินทางครั้งนี้ทำให้เรารู้ว่า
เราทั้งสี่คนจะเป็นส่วนหนึ่งในโครงการเจย์ฟาร์ม โดยพี่เจี๊ยบจะดูแลในส่วนของการเกษตร แองเจิ้ลจะนำทัวร์มาลงเพื่อทำงานในไร่และประกาศกับคนในหมู่บ้านและรอบๆพี่ซาริห์
จะดูแลศูนย์เด็กเล็กและร้านอาหาร ส่วนฉันจะดูแลเรื่องปลูกต้นไม้บนภูเขาตาม หนังสือ
อิสยาห์ 41:18-20 ซึ่งดูเหมือนว่าเป็นโครงการที่ใหญ่มากทีเดียว
แต่เรื่องที่อยากจะพูดในวันนี้คือการอยู่ในถิ่นทุรกันดาร นับตั้งแต่ที่ฉันตัดสินใจมาอยู่ที่ชัยภูมิจนถึงเดี๋ยวนี้ก็
8 เดือนแล้ว เราอาจจะเดินมาถึงครึ่งทางของถิ่นทุรกันดาร แต่ฉันเพิ่งรู้ตัวว่าเราเข้าไปสู่ประสบการณ์
การเข้าสู่ถิ่นทุรกันดาร คุณอาจจะถามฉันกลับว่าฉันรู้ได้อย่างไรล่ะ ก็ฉันมักจะตั้งคำถามว่า
ทำไมไม่มีอันนั้นล่ะ ทำไมไม่มีนี่ล่ะ โอ้ย ฉันอยากกินสเต็กนะ ทำไมเราต้องมาอยู่ในที่ลำบาก
ไม่มีน้ำ ไม่มีไฟ แง..แง.. และคำถามว่าทำไม ทำไม ก็เข้ามาในชีวิตของฉันมากมาย สิ่งนี้มันคงทำให้คุณเข้าใจฉันอย่างชัดเจนด้วยนะ
พระเจ้าได้พาคนอิสราเอลออกจากอียิปต์ออกจากการเป็นทาสและพาพวกเขาไปสู่แผ่นดินแห่งพันธสัญญา
สิ่งแรกพวกเขาต้องผ่านคือ ความทุกข์ยากลำบาก เพื่อละทิ้งนิสัยเก่าๆ
ในความเป็นอียิปต์มีความบาปมากมายที่พวกเขาได้มาจากการอยู่ใน “โลก” ซึ่งจริงๆแล้วการเดินผ่านถิ่นทุรกันดารสามารถเดินทางเพียง
11 วัน แต่เพราะว่าพวกเขาไม่ยอมจำนนกับพระเจ้า จึงต้องใช้เวลาถึง 40 ปี ตอนนี้ฉันอยู่ในถิ่นทุรกันดารกับพระสัญญาของพระเจ้าในความสำเร็จของโครงการที่จะทำให้พันธกิจยั่งยืนอยู่ได้และตอนนี้ก็ได้อยู่ต่อหน้าเราแล้ว
ฉันไม่อยากเดินวนไปวนมาไล่สลัดบาปของตัวเอง ฉันอธิษฐานว่า โอ้พระองค์เจ้าข้า อย่าให้สิ่งนี้นานถึง
40 ปีเลย ความจริงแล้วอีก 4 ปี ฉันก็จะอายุ 40 ปี และตอนนี้ฉันไม่อยากเดินอยู่ในถิ่นทุรกันดารถึง
4 ปี ในขณะที่ฉันอยู่ที่นี่ตอนนี้ ยังไม่มีการก่อสร้างอาคารใดๆ นอกจากความสัมพันธ์กับชาวบ้าน
และบางครั้งก็เป็นเวลาแห่งความทรมานที่จะละทิ้งสิ่งสะดวกสบายต่างๆ เพื่อจะรอรับรางวัลที่ยิ่งใหญ่
ฉันเลี้ยงหมามาโดยตลอด ครอบครัวฉันก็เลี้ยงหมามาตั้งแต่ฉันจำความได้ ตอนนี้เรามีหมา
2 ตัว พวกมันปกป้องเราและเป็นเพื่อนที่ดีกับเรา เราเลี้ยงมันอย่างดี บางครั้งดีกว่าชาวบ้านบางคนด้วยซ้ำ
แต่ไม่ว่ามันจะได้กินดีขนาดไหน เมื่อมีโอกาสพวกมันจะไปคุ้ยขยะหรือหาเศษอะไรแทะ ไม่ว่าเราจะให้อาหารที่ดีกับมันแค่ไหนก็ตาม
มันก็ยังไปคุ้ยขยะอยู่ดี เปาโลบอกว่าท่านเรียนรู้ที่จะอยู่อย่างมีความสุขไม่ว่าจะมีมากหรือน้อย
แม้มีทุกอย่างหรือไม่มีอะไรเลย ท่านเรียนรู้ในการอยู่ได้ทุกสถานการณ์ ไม่ว่าอิ่มหรือหิว
มีมากหรือมีน้อย แล้วเราจะอยู่ในความยากลำบากได้ไหม ไม่ว่าจะมีน้อยหรือมีมาก
เพื่อสลัดทิ้งขยะที่ติดตัวเรามา หรือเราเลือกที่จะวิ่งวนไปวนมาหลังจากที่เราได้เรียนรู้เรื่องนี้แล้ว
เพื่อนๆจ๊ะ ฉันยังคงอยู่ในความยากลำบาก แต่ฉันจะไม่ยอมเป็นคนในยุคที่จะต้องตายก่อนที่จะเข้าสู่แผ่นดินแห่งพันธสัญญา
และคุณก็ไม่จำ เป็นต้องร้องไห้คร่ำครวญวิ่งหาขยะในถิ่นทุรกันดารเหมือนกัน ในอพยพ
20:1-17 พระเจ้าให้บัญญัติ 10 ประการ มันเป็นเหมือนถือกระจกส่องขยะของตัวเอง และในฟิลิปปี
4:13 พระเจ้าบอกว่า “อย่ากินขยะนะ”เปาโลบอกว่าเราจะยอมต่อพระเจ้าได้อย่างไรและไม่ยอมต่อขยะของตัวเองได้อย่างไร
เราทำได้ทุกอย่างโดยพระคริสต์ผู้ทรงเสริมกำลังเรา
