The last 3 months in Baan Muang Klang. 3 เดือนที่บ้านเมืองกลาง

Here's a little video of our last 3 months in the village. You'll see our transportation, our temporary home, our farm, and our students from the oldest to the youngest.
VDO สั้นๆ ในช่วง 3 เดือนที่ผ่านมา ที่เราอยู่ที่หมู่บ้าน คุณจะได้เห็นว่าเราใช้อะไรเป็นยานพาหนะ ที่พักชั่วคราว ไร่เจย์ฟาร์ม นักเรียนรุ่นเก๋าไปถึงรุ่นจูเนียร์ ขอชมให้สนุก

To visa or not to visa, that is the question: วีซ่า ได้หรือไม่, นั่นคือคำถาม:

Well if you didn’t know I didn’t get a visa before leaving America, again. Not from lack of trying. When we were in New York we went to the Thai embassy but we needed my invitation letter to say that I was volunteering to teach English to have a better visa chance.  So we waited for an email from the school and never received it, so I knew God wanted to do it in Thailand. I’m ok with Him doing it where ever He wants to since He’s the one who does it, but oh this process eventually brings me to tears.

Thank God for the High school that we teach English at! They are so helpful with everything we need, whether it’s a work permit, visa, or even moving rock for our eventual daycare. The vice principal is right on the phone when we ask of him anything, such favor. The school has a nice van in which they’ve driven us to Chaiyaphum, Khon Kaen, and even Bangkok in this whole process. And they have paid for it all!

I got a 3 month visa from Laos three months ago. While getting that they suggested that I should get a work permit, even though I’m doing this voluntarily, so we go to Chaiyaphum about 3 times getting the right papers together to their liking, and 3000B ( $100) later we have it. It looks like a passport and if I don’t have it at the school with me at all times there could  a fine not exceeding 2000B and possible time in jail. J And now three months later it’s time for the year visa in Thailand. We’ve learned lessons by now about this process and have all or papers together, or so we thought. Khon Kaen is a little over 2 hours from our place, but with our driver it’s probably less than 2 hours J. The immigration officer says we have to have a teacher permit which we can only get from Bangkok, 5-6 hours away, again adjusted with his driving. This was on Nov 2, so on Nov 8^th we go to Bangkok. With a miss punch at the que it turns into a 5 hour wait. J All that and they don’t want any of my paperwork they just give me a letter because I’m a “special speaker”. Thailand is trying to push English in an ASEAN movement.

Great we have it and go to Khon Kaen the next day. We go to another officer but she’s never seen this letter from Bangkok so go to lunch and come back to see my boss. When we see the boss she says we need a letter from our school to them, see we have this letter but it’s to Bangkok, so we have to say to Khon Kaen immigration. Grrrr here is where I cry. Angel had specifically asked the first guy would this be all we needed, but here you go “I’m not sure why he said that.” This is Friday the 9^th so I wait until Monday the 12^th due day and go back again with this letter. We believe what they really want is more money from impatient or incapable people who do this process, but we do as they ask. We get yet another officer, officially using all their immigration officers by now, and he looks through the paper. Hearts beating, sweat pouring, could there be another rejection? No he gets his stamps lined up and boom boom stamp, glory! He tells us that if I lose the little paper he stapled inside my passport it’s a 2000B fine, but this is gold to me now I finally got it.   

And now  we go to Pattaya Praise to celebrate!!! Praise Your Name Lord. 

        ถ้าคุณไม่ทราบ ฉันไม่ได้วีซ่าตอนที่เดินทางจากอเมริกามาเมืองไทย อีกแล้ว ไม่ใช่ว่าไม่พยายามขอ ตอนที่เราอยู่ที่นิวยอร์กเราไปเดินเรื่องที่สถาทูตไทย แต่ฉันยังไม่มีจดหมายที่รับรองว่าฉันเป็นอาสาสมัครสอนภาษาอังกฤษซึ่งจะมีโอกาศได้วีซ่าง่ายขึ้น เรารออีเมลล์จากโรงเรียนก็หายเงียบ ฉันเลยรู้ว่าพระเจ้าอยากให้เราดำเนินการที่เมืองไทย ฉันไม่มีปัญหาที่จะให้พระเจ้าดำเนินการที่ไหนก็ตาม ซึ่งพระองค์จะเป็นคนจัดการให้อยู่แล้ว แต่การดำเนินการขอวีซ่าทำให้ฉันน้ำตาแตก

       ขอบคุณพระเจ้า สำหรับโรงเรียนที่เราสอนพวกเขาให้ความช่วยเหลืออย่างมาก กับทุกอย่างที่เราต้องใช้ ไม่ว่าจะเป็นใบอนุญาตทำงานที่นี่ วีซ่า หรือแม้แต่ขอแรงขนก้อนหินเพื่อจะสร้างศูนย์เด็กเล็ก รองผู้อำนวยการโรงเรียนจัดการกดเบอร์โทรประสานงานทุกครั้งที่เราขอความช่วยเหลือทุกอย่าง สนับสนุนเราดีมาก โรงเรียนมีรถตู้คันใหญ่สะดวกสบายซึ่งคนขับรถจะไปส่งเราทุกที่เพื่อดำเนินการไม่ว่าจะเข้าเมืองชัยภูมิ ไปขอนแก่น หรือแม้แต่กรุงเทพฯ และโรงเรียนออกค่าใช้จ่ายให้หมด! อเมซิ่ง

       3 เดือนที่แล้วฉันได้วีซ่าจากสถานทูตไทยในลาว พอได้วีซ่าแล้วสถานทูตก็แนะนำให้ฉันขอใบอนุญาตทำงานถึงแม้ว่าฉันเป็นแค่อาสาสมัคร เราต้องเดินทางเข้าเมืองชัยภูมิ 3 ครั้ง เตรียมเอกสารที่เจ้าหน้าที่ต้องการให้พร้อมและจ่าย 3,000 บาท

(100 ดอลล่า) เราก็ได้ใบอนุญาตทำงานมาอยู่ในมือฉันหน้าตามันเหมือนหนังสือเดินทาง ถ้าไม่มีติดตัวตลอดเวลาที่สอนจะโดนปรับ 2,000 บาท หรือติดคุก ตอนนี้แหละเวลาผ่านไปแล้ว 3 เดือน ถึงเวลาต้องขอวีซ่าปีในเมืองไทย เราได้เรียนรู้มากมายในการดำเนินการครั้งนี้และมีเอกสารครบถ้วนอย่างที่เราเข้าใจ ไปขอนแก่นก็ประมาณ  2 ชั่วโมงกว่าๆ แต่คนขับเราเหาะไปไม่ถึง 2 ชั่วโมง  ที่ด่านตรวจคนเข้าเมืองเจ้าหน้าที่บอกว่าฉันต้องมีใบประกอบวิชาชีพสอน ซึ่งจะต้องไปเอาที่กรุงเทพฯเท่านั้น ก็ขับรถไปประมาณ 5-6 ชั่วโมง อีกแล้วคนขับจะพาเราเหาะไป ตอนวันที่ 2 พย. แล้ววันที่ 8 พย. เราต้องเดินทางไปกรุงเทพฯแล้ว ไปถึงที่ที่ต้องเอาใบประกอบวิชาชีพสอนเรากดบัตรคิวผิดช่องรอไปอีก 5 ชั่วโมง พอยื่นเอกสารเจ้าหน้าที่บอกว่าไม่ต้องใช้ แล้วก็ให้จดหมายที่บอกว่าฉันเป็น “วิทยากรพิเศษ” ประเทศไทยพยายามส่งเสริมให้คนไทยเรียนภาษาอังกฤษเพื่อเตรียมตัวเข้าสู่สมาคมอาเซี่ยน

        ตอนนี้เรามีเอกสารครบ วันต่อไปเราก็ไปขอนแก่น เข้าไปพบเจ้าหน้าที่อีกคน เจ้าหน้าที่บอกว่าทางหัวหน้าไม่เคยได้รับจดหมายแจ้งจากกรุงเทพฯเรื่อง วิทยากรพิเศษเลย แล้วให้เราไปทานข้าวและกลับมาใหม่ตอนบ่ายโมงเพื่อพบร้อยเอก(นายใหญ่) พอเราเข้าพบร้อยเอกกลับบอกเราว่าต้องมีจดหมายอีกฉบับจากโรงเรียน จดหมายที่เรามีมันเรียนถึงที่อื่นไม่ใช่ ร้องถึงด่านตรวจคนเข้าเมืองขอนแก่น ฉันปี่แตกเลย ร้องโฮ แองเจิ้ลถามเจ้าหน้าที่ครบถ้วนแล้วเมื่อครั้งแรกว่าเอกสารเราครบ นี่เป็นวันศุกร์ที่ 9  ฉันต้องรอจนถึงวันสุดท้ายที่วีซ่าหมดอายุคือ วันจันทร์ที่ 12 และต้องกลับมาอีกรอบพร้อมจดหมายอีกฉบับ จริงๆเขาต้องการเงินเพิ่มจากฝรั่งที่ไม่ชอบรอและไม่สามารถดำเนินการเอกสารโน่นนี่นั่นได้ แต่เราก็ไปหาเอกสารมาอย่างที่เจ้าหน้าที่ต้องการ เราได้พบเจ้าหน้าที่ทุกคนที่รับเอกสารข้างหน้าจนไปถึงนายใหญ่ แล้วเจ้าหน้าที่คนสุดท้ายก็พิจารณาเอกสารเรา ใจฉันเต้นแรงมาก เหงื่อแตก ฉันจะถูกปฎิเสธอีกไหม ไม่เลยเจ้าหน้าที่เตรียมตราประทับและ ตึง! ตึ่ง! สรรเสริญพระเจ้า เจ้าหน้าที่บอกว่ากระดาษที่ประทับตราให้ในหนังสือเดินทางห้ามหายเด็ดขาดเพราะจะถูกปรับ 2,000 บาท สำหรับฉันกระดาษใบนี้มีค่ายิ่งกว่าทองคำ ฉันได้วีซ่าแล้ว!

         ตอนนี้เราไปร่วมเฉลิมฉลองงาน “พัทยาสรรเสริญ” พระนามของพระองค์ ที่พัทยา 

Will Work For Peanuts: ขุดถั่วหามัน

Did you know peanuts grow underground? I didn’t until Angel’s sister decided we should help them pick peanuts on the farm because they do not want to pay for workers. It had rained all night and I thought, thank God it will be too wet to go, but no turns out it’s perfect to pull them up. Oih.  They are over grown with grasses and I couldn’t have told you peanuts were there, but P Lo shows me what to do- how to pull them. They have mercy on me and let me pick the peanuts off the clumps and put them in the bucket. We work for peanuts; as in nothing; but they do get a woman who literally works for peanuts. She’s a peanut picking fool and I can’t keep up with her. It’s so muddy that by lunch she took her gloves and shoes off. My pants are falling down now because I’ve lost some weight, so this gets interesting. They laugh at me because I can’t squat down for hours, not even minutes, like they can. They ask don’t I have squatty potties in America? No and most of us don’t squat like that. My knees can’t take it yet; they could go all day. But this is far easier work then cutting down the trees on our part of the property! No red ants, no thorns.

I’ll never open a jar of peanuts, with their different roasted flavors, the same again. J And to think woman pay people to put this mud on them. I am not a falang for a day I am a dark Thai. 

คุณรู้ไหมว่าถั่วลิสงเกิดใต้พื้นดิน ? ฉันไม่รู้จนพี่สาวแองเจิ้ลขอให้เราช่วยไปเก็บถั่วในไร่เพราะพวกเขาไม่อยากจ้างคนงาน คืนก่อนที่เราจะไปเก็บฝนตกทั้งคืน ขอบคุณพระเจ้าคงจะแฉะเกินไป แต่กลายเป็นว่าดีดินจะได้เปียกดึงต้นถั่วง่ายๆ โอ้ย  ไร่ถั่วมีหญ้าขึ้นเต็มจนมองไม่เห็นต้นถั่ว พี่โล่พี่เขยแองเจิ้ลหาต้นถั่วและสอนฉัน พวกเขาช่วยฉันโดยไม่ต้องหาและตึงต้นถั่วแค่เก็บมันออกจากรากใส่ถัง เราเก็บถั่วให้ฟรีเพราะเป็นของครอบครัว แต่มีป้าคนหนึ่งที่เกิดมาหาถั่วจริงๆหาไวมาก ถอนต้นขึ้นๆ จนฉันเก็บไม่ทัน ดินเละจนเป็นโคลนได้ครึ่งวันป้าแกเลยถอดถุงมือซะเลย กางเกงฉันก็หลวมหลุดเอวเพราะน้ำหนักลดมาก สิ่งประหลาดคือ พวกเขาหัวเราะฉันเพราะฉันนั่งยองๆนานไม่ได้ แป๊บเดียวก็ไม่ได้ไม่เหมือนพวกเขา พวกเขาถามฉันว่าไม่มีส้วมแบบนั่งยองๆหรือทีอเมริกา? ไม่มี และคนอเมริกาก็ไม่ปลดทุกข์แบบนั่งยองๆด้วย หัวเข่าฉันยังไม่ชิน มันยังไม่แข็งแรงพอที่จะนั่งยองๆทั้งวัน แต่เก็บถั่วเป็นงานเบามากเมื่อเทียบกับถางป่ารกในไร่ของเรา อย่างน้อยก็ไม่มีมดแดงและหนาม

ฉันจะไม่เปิดเนยถั่วขวดใหม่เด็ดขาดถ้าขวดเก่าไม่หมด และฉันคิดถึงในสปาที่เขาจ้างคนเอาขี้โคลนมาทาตัวเอง ฉันขอไม่เป็นฝรั่งสักวันแต่เป็นคนไทยผิวคล้ำๆสวยกว่า

The Love Shack: กระท่อมน้อยปลายนา :

Sorry to get that song stuck in some of your heads. What this really means is we’re away from the family house and out on the farm in a little old shack and we couldn’t be more peaceful. Despite the villagers and family and friends saying we’re just two girls out far away alone with no electric, no running water, not even a propane stove, but we could care less because here is what we’re really without.   Dogs barking all night keeping us up, monks making loud announcements in the morning, right across the street, and then ringing their bell. We’re without the nagging of certain family members treating us like Cinderella.

The spiritual warfare at this house almost broke us, but we have such peace alone in the dark. More time with God-a lot more- because the sun goes down at 6pm and the giant day mosquitoes turn into ware wolf night mosquitoes, so we hide in our tent.

Oh the first night though. We spent all day planning and driving a half an hour away to get the supplies we needed to survive, mainly a mosquito tent. By the time we got back to the village, threw some of our stuff in the truck and left it was getting dark. We packed the truck and Angel’s brother, P Lo, left us saying we’d only last a week. I think there is a betting pool going to see how long we will last.

It is so dark and we only had one big flash light. We’re both hot and sweaty, but scared to shower in the squatty potty shack. I “man up” and do it and Angel goes down after; only if I follow. See Angel’s afraid of the dark and this is pitch black. They tell us drunks will come to rob the rich falang. Ha I have no money left now. J Anything around here is too noisy to sneak up on us unless they ride a bike. But a drunk on a bike won’t get far. I’m so at peace here.

It has its challenges, so much dew in the morning it drips on our heads in the shack and the fire is hard to start in the morning. The mosquitoes are worse and bigger here and they stalk us waiting for an arm to rest on the tent. We watch our feet as about six are sitting on the tent by them. Taking buckets of rain water to the shower bucket so we can take an even colder shower. But oh it gets nice and cool to sleep.

Now we’re on the farm and able to work on it more. We’re done cutting down the forest, but it’s quickly growing back. We had to mow the long road with a weed whacker and repair the really bad holes from rain and driving. We fixed up around the shack; which is used by the family and their workers when out here doing sugar cane or a number of other things out here. Its dirt floors in the “kitchen/dining area” and they just kind of throw things anywhere, so we want to show them to value the space. It helps us live like more of the villagers here do and get a bigger heart for them. And it’s very humbling.

We’ve been here for a month, we’re a little dirtier, but despite all we’ve done we’re more rested and hear him better.

มีเพลงในอมริกาที่ร้องเกี่ยวกับกระท่อมน้อยแสนรัก แต่ที่เราต้องการสื่อคือ เราย้ายออกจากบ้านของครอบครัวแองเจิ้ลไปอยู่ที่ไร่เนินเขาในกระท่อมเก่าหลังน้อยๆ ซึ่งสงบสุขมาก ไม่ว่าพวกเขาจะพูดว่าเราเป็นผู้หญิง 2 สองคนออกไปอยู่ที่เปลี่ยว ไกลหมู่บ้าน ไม่มีไฟฟ้า ไม่มีระบบน้ำ แม้แก๊สก็ไม่มีใช้ แต่ก็ดีกว่าที่จะอยู่ในหมู่บ้านที่มีหมาเห่าทั้งคืน พระสวด เสียงระฆัง ประกาศข่าวหมู่บ้านตั้งแต่ตี 5 และครอบครัวที่บ่นๆ ใช่ๆ เหมือนเราเป็นนางซินเดอร์เรล่า

สงครามฝ่ายวิญญาณในบ้านนี้เกือบจะทำให้เราประสาทเสีย แต่เรามีสันติสุขมากในความมืด มีเวลามากขึ้นกับพระเจ้า มากจริงๆ ดวงอาทิตย์ตก 6 โมงเย็น ยุงยักษ์ตอนกลางวันกลายเป็นยุงป่านักล่าเลือดตอนกลางคืน เราต้องรีบเข้าในมุ้งอย่างด่วน!

คืนแรกนี่ซิ เราวางแผนทั้งวัน ขับรถครึ่งชั่วโมงออกไปซื้อของใช้ยังชีพ ที่สำคัญที่สุดคือ มุ้งกันยุง พอเรากลับถึงหมู่บ้าน ขนของก็มืดแล้ว เราขนของขึ้นรถพี่เขยแองเจิ้ล พี่โล่ บอกว่าเราอยู่ได้ไม่เกินอาทิตย์หรอก ชาวบ้านคงพนันกันว่าเราจะอยู่ที่ไร่ได้นานแค่ไหน

มันมืดมากและเรามีไฟฉายอันเดียว เราทั้งร้อนและเหนื่อยเหงื่อท่วมแต่กลัวที่จะอาบน้ำในส้วมน้อยที่ไร่  ฉันต้องรวบรวมความกล้าและลงไปอาบน้ำ และแองเจิ้ลก็อาบตาม ชาวบ้านบอกว่าเดี๋ยวจะมีคนเมาขึ้นไปปล้นฝรั่ง ฮ่า ฮ่า  ฉันไม่เหลือเงินซักบาทเลยตอนนี้ ทุกอย่างที่นี่เสียงดังมากจะทำอะไรทุกคนรู้หมด นอกเสียจากโจรมันปั่นจักรยานมา แต่โจรเมาขี่จักรยานไม่น่าจะไปได้ไกล 55 ฉันรู้สึกถึงสันติสุขมากที่กระท่อมปลายนานี้

มันท้าทายมาก ตอนเช้าน้ำค้างจากหลังคากระท่อมหยดใส่ศรีษะเราตอนเช้าๆก่อไฟฟืนก็ติดยากมาก  ยุงที่นี่ตัวใหญ่มาก มันรอคอยตอนเราหลับและเมื่อมือเราไปพาดมุ้งก็จะโดนรุมกัด เราต้องระวังที่เท้าเราด้วยที่จะไม่เหยียดเกินมุ้งและโดนรุมกัดอีกตอนเช้าตรู่  อาบน้ำฝนในอ่างด้วยขันเช้าๆ มันช่างหนาวไปถึงตับ แต่เราหลับสบายเพราะอากาศเย็นและเงียบ

ตอนนี้เราอยู่ที่ไร่และมีเวลาทำงานที่ไร่มากขึ้น เราถางป่ารกในที่ดินที่จะทำรีสอร์ทเสร็จแล้วแต่มันโตขึ้นใหม่ไวมาก เราใช้เครื่องตัดหญ้าตัดแนวเขตถนนและซ่อมถนนที่เป็นหลุมรอยล้อรถช่วงหน้าฝนที่ผ่านมา เราทำความสะอาดกระท่อมน้อย ซ่อมแซมสิ่งต่างๆให้น่าอยู่ ซึ่งกระท่อมเคยเป็นที่พักของครอบครัวและคนงานเวลาพวกเขามาทำไร่อ้อย และอื่นๆ  พื้นดินเป็นห้องครัว และที่ทานอาหาร พวกเขาทิ้งขยะไม่เป็นที่โยนไปทั่ว เราทำให้เขาเห็นประโยชน์ของการใช้สอยทุกพื้นที่ เราอยู่เหมือนชาวบ้านเลยที่นี่ ทำให้เราถ่อมใจมากขึ้น

เราอยู่ที่นี่ 1 อาทิตย์แล้วไม่ค่อยสะดวกและสะอาดมากนัก แต่แลกกับสิ่งที่เราได้ทำให้กระท่อมนี้น่าอยู่ขึ้น ได้พักสงบ และได้ยินพระองค์มากขึ้นเราก็ยอม

I Never Would Have Thought: ใครจะคาดคิดมาก่อน

I never really liked teenagers even when I was one. And I never thought I would be a teacher. But our ways are not God’s ways, and He had this in mind before He created the world!

When we first got back to Thailand I dreaded the fact that I’d have to teach English to get my visa. I had a month in Pattaya where I didn’t have to think about it. Thank God, this time, that I procrastinate and didn’t try to prepare and get myself worked up early. But when we got to the village it was time to think: Oh my, what will I teach them. I speak English, but I’m not a teacher. Oh please God let this not be the real way I have to get my visa.

On our US tour two people told me they saw me as a teacher? Oh boy- I thought ok I can teach the Bible. Funny, three years ago I didn’t think I should go on a mission where I’d talk about the Bible because I didn’t think I knew enough about it.

Funny how God turns things around and has you doing things you didn’t think you could, knowing you can. He sent me to a two day- English as a foreign language- training and that’s my preparation. So I use it to teach three classes two days a week. Another funny- I’m a quiet person and I’m teaching conversation.

And the biggest laugh of all is that I’m now sad because I won’t teach these teenagers, conversation for a month while they are on vacation. When we first started I was so happy I’d only have to teach for a month. Now I’ll miss them. And now, on this break, I have to do the hard labor; which I thought I should do my first mission, but now I’m not so sure, it’s just so hard. J

ฉันไม่ชอบเด็กวัยรุ่น แม้ตอนตัวเองเป็นวัยรุ่นก็ไม่ชอบ แต่ทางของเราไม่ใช่ของพระเจ้าเสมอ ทางของพระองค์ถูกกำหนดขึ้นแล้วก่อนโลกนี้จะสร้าง

ครั้งแรกที่เรามาถึงเมืองไทย ฉันไม่ยอมรับที่จะสอนภาษาอังกฤษเพื่อจะได้วีซ่า ฉันอยู่ที่พัทยา หนึ่งสัปดาห์ซึ่งไม่ต้องคิดถึงเรื่องนี้ ขอบคุณพระเจ้า ฉันผลัดวันประกันพรุ่งไปเรื่อยๆไม่ยอมเตรียมตัวเอง ไม่อยากตื่นเช้าไปสอน แต่พอเราไปถึงหมู่บ้านและฉันต้องคิดแล้วว่าจะสอนอะไรนักเรียนดี ฉันพูดภาษาอังกฤษ แต่ฉันไม่ใช่ครู โอ้..พระองค์เจ้าข้า อย่าให้สอนเลย อย่าให้เป็นเรื่องจริงเลย แต่ฉันต้องมีวีซ่าเพื่อจะอยู่ในประเทศไทย

ตอนที่เราเดินทางทั่วอเมริกา มี 2 คน บอกฉันว่าพวกเขาเห็นฉันเป็นครู โอ้..พระเจ้า ฉันคิดว่าไม่น่าจะมีปัญหา ฉันน่าจะสอนพระคัมภีร์ได้ ฉันไม่คิดว่าจะทำงานมิชชั่น(รับใช้) เพราะคิดว่าตัวเองรู้ไม่พอ สิ่งที่ตลกก็คือเวลาพระเจ้าเปลี่ยนสิ่งต่างๆรอบตัวเราและให้เราทำสิ่งต่างๆที่เราคิดว่าเราทำไม่ได้  เราทำได้! พระองค์ส่งฉันมา ฉันฝึกอบรมการสอนภาษาให้ชาวต่างประเทศแค่ 2 วัน ฉันก็ได้ใช้สอนนักเรียน 3 ห้อง 6 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ และเรื่องตลกอีกอย่างคือฉันพูดไม่เก่ง แต่ฉันมาสอนการสนทนาภาษาอังกฤษ พระเจ้าทำไปได้ 555

และที่ตลกมากกว่านั้นก็คือ ตอนนี้ฉันเสียใจมาก เพราะโรงเรียนปิดเทอม ตอนที่เริ่มสอนฉันดีใจมากที่จะได้สอนแค่ 1 เดือน แต่ตอนนี้ฉันคิดถึงนักเรียน คิดถึงการสอน ช่วงปิดเทอมฉันต้องทำงานหนักใช้แรง ซึ่งฉันคิดว่าเป็นงานแรกที่ฉันทำได้ แต่ตอนนี้ฉันเริ่มไม่แน่ใจแล้ว เพราะมันหนักจริงๆ

Our extra English class
ชั้นเรียนพิเศษ ภาษาอังกฤษ

Eat some worms? กินหนอนหรือ ?

Not for the light stomach. J Angel will be happy another nursery rhyme but here we go. Nobody likes me, everybody hates me, I’m going to the garden to eat some worms. But it was more like: I don’t like anybody, I hate to be around everybody, I’m going to my tent, could I have worms? Well that is the diagnosis from a veteran in the mission field.

I've had a lack of energy, sleepy, irritable, and on the third day I was dizzy and nauseous. The first few days I thought I need the Sabbath rest, and here comes my period, and then add worms yuck.

If you know me you know I hate to take pills, and when Angel got the advice of worms and take a pill she never thought I’d do it. But before she told me I had a thought of throwing up worms in a bag, and figure it’s conformation for her suggestion.

Now I can be around people, I’m not always sleepy, but now Angel’s crabby because guess what, same period time. Oh God I guess that is best because we just need 2 days alone and we’re good and get it over, instead of me and 2 weeks later her.

Granny missed me and talked Angel’s ear off the whole day I stayed in my mosquito tent, sure I had some disease from them. Then when I came down later in the day she talked to me like we hadn't seen each other for a week. Oh granny, now both of our light and love and joy. Pray for the best and the worst of times, and that I took the right pill. 

คงไม่ใช่สำหรับคนท้องอ่อนแอ! แองเจิ้ลน่าจะแฮปปี้กับสุภาษิต คำพังเพยใหม่มาอีกแล้วนี่เลย..

ไม่มีใครชอบฉัน  ทุกคนเกลียดฉัน  ฉันจะไปสวนเพื่อหาหนอนกิน แต่ประมาณว่า: ฉันไม่ชอบใครเลย ฉันเกลียดคนรอบข้าง ฉันจะไปที่ที่นอนของฉัน ฉันมีพยาธิหรือเปล่า? และนี่คือผลวินิจฉัยของมิชชั่นนารีผู้คร่ำหวอดในวงการมิชชั่น….

ฉันไม่มีแรง ง่วงเหงา รำคาญ และวันที่สามฉันวิงเวียนมาก ในสองวันแรกฉันคิดว่าน่าจะหยุดพักผ่อนวันสะบาโต ฉันไม่สบาย ประจำเดือนมา มีพยาธิ แหวะ!

ถ้าคุณรู้จักฉัน ฉันเกลียดการกินยาที่สุด เมื่อมีคนแนะนำแองเจิ้ลเรื่องอาการป่วยของฉัน ว่าเกี่ยวกับพยาธิและต้องกินยาฆ่า เธอไม่คิดว่าฉันจะกิน แต่ก่อนที่เธอจะบอกฉัน ฉันนึกขึ้นได้ว่าฉันอาเจียนพยาธิออกมาและยืนยันอาการได้จากคำแนะนำ แหวะ…
ตอนนี้ฉันไม่รำคาญคน ฉันไม่ได้ง่วงตลอดเวลาแต่ตอนนี้แองเจิ้ลกลับหงุดหงิด รู้ไหมว่าทำไม ก็วันมามากของผู้หญิงไง มันมาพร้อมกันอารมณ์เลยป่วน โอ้พระเจ้าแต่ฉันคิดว่าดีแล้ว เราต้องการปลีกเวลาอยู่คนเดียวบ้าง แล้วเราก็ดีขึ้นผ่านไปได้
ยายจวงคิดถึงฉันมาก เมาท์จนแองเจิ้ลหูดับเลยตอนที่ฉันไม่สบายอยู่ในมุ้งกลัวว่าจะเป็นโรคเพราะพวกเขา หลังจากที่ฉันออกมาจากที่นอนยายจวงมาคุยเหมือนไม่ได้เจอกันมาเป็นอาทิตย์ โอ้คุณยาย เราทั้งสองรู้สึกถึงความรัก ความปิติและโล่งใจ อธิษฐานสำหรับเวลาที่เราต้องเจอไม่ว่าจะดีหรือร้ายที่สุด และฉันกินยาถูกชนิดด้วย โฮ่โล่ง