Rock the school: มาร๊อคโรงเรียนกัน!

We want groups to come and share the worship of Jesus with our kids. Some want to dance, some want to play, some like to sing, others just scream.

We'd like bands to come play, those who speak Thai and English, those who love kids/teens, and those who have testimonies of loving too young and getting hurt.

We've recently learned that there are multiple students living together already and when the director finds out they are kicked out of school. Our main purpose to come here is prevention into bars and this is an open door, once again at the school, to reach these kids before the world grabs them anymore. Come one come all lets Rock This School!

           เราอยากมีกรุ๊ป วงนมัสการมาแบ่งปันพระเยซูกับเด็กนักเรียนของเรา เด็กบางคนชอบเต้น ชอบรำ บางคนชอบเล่นดนตรี บางคนชอบร้องเพลง และอยากกรี๊ด!

           เราอยากมีวงนมัสการมาเล่นที่โรงเรียน ภาษาไทยหรือภาษาอังกฤษเราก็เชิญ โดยเฉพาะคนที่รักเด็กวัยรุ่นและมีคำพยาน ประสบการณ์ความเจ็บปวด หรือความรักก่อนวัย

           เราทราบมาว่ามีนักเรียนที่คบกันและอยู่ด้วยกันแล้ว เมื่อผอ.โรงเรียนทราบพวกเขาต้องถูกไล่ออก เป้าหมายหลักของเรามาเพื่อป้องกันเด็กๆก่อนพวกเขาจะเข้าไปสู่วงจรการขายบริการ  และนี่เป็น

โอกาศของเราแล้ว ที่โรงเรียน มาช่วยคว้าเด็กๆเหล่านี้ก่อนที่เขาจะถูกดึงไปตามกระเเสโลก มาเลยมาร๊อคโรงเรียนกัน!

                                  Video to explain further วีดีโอจะอธิบายความอยากได้มากกว่า

Video's in Thai and English wanting a concert เด็กๆอยากมีคอนเสิร์ตมาก

Come teach this band more and even let them play a song with one of our concert bands.

มาสอนวงนี้และให้เขาร่วมเล่นกับวงของคุณ

The last 3 months in Baan Muang Klang. 3 เดือนที่บ้านเมืองกลาง

Here's a little video of our last 3 months in the village. You'll see our transportation, our temporary home, our farm, and our students from the oldest to the youngest.
VDO สั้นๆ ในช่วง 3 เดือนที่ผ่านมา ที่เราอยู่ที่หมู่บ้าน คุณจะได้เห็นว่าเราใช้อะไรเป็นยานพาหนะ ที่พักชั่วคราว ไร่เจย์ฟาร์ม นักเรียนรุ่นเก๋าไปถึงรุ่นจูเนียร์ ขอชมให้สนุก

To visa or not to visa, that is the question: วีซ่า ได้หรือไม่, นั่นคือคำถาม:

Well if you didn’t know I didn’t get a visa before leaving America, again. Not from lack of trying. When we were in New York we went to the Thai embassy but we needed my invitation letter to say that I was volunteering to teach English to have a better visa chance.  So we waited for an email from the school and never received it, so I knew God wanted to do it in Thailand. I’m ok with Him doing it where ever He wants to since He’s the one who does it, but oh this process eventually brings me to tears.

Thank God for the High school that we teach English at! They are so helpful with everything we need, whether it’s a work permit, visa, or even moving rock for our eventual daycare. The vice principal is right on the phone when we ask of him anything, such favor. The school has a nice van in which they’ve driven us to Chaiyaphum, Khon Kaen, and even Bangkok in this whole process. And they have paid for it all!

I got a 3 month visa from Laos three months ago. While getting that they suggested that I should get a work permit, even though I’m doing this voluntarily, so we go to Chaiyaphum about 3 times getting the right papers together to their liking, and 3000B ( $100) later we have it. It looks like a passport and if I don’t have it at the school with me at all times there could  a fine not exceeding 2000B and possible time in jail. J And now three months later it’s time for the year visa in Thailand. We’ve learned lessons by now about this process and have all or papers together, or so we thought. Khon Kaen is a little over 2 hours from our place, but with our driver it’s probably less than 2 hours J. The immigration officer says we have to have a teacher permit which we can only get from Bangkok, 5-6 hours away, again adjusted with his driving. This was on Nov 2, so on Nov 8^th we go to Bangkok. With a miss punch at the que it turns into a 5 hour wait. J All that and they don’t want any of my paperwork they just give me a letter because I’m a “special speaker”. Thailand is trying to push English in an ASEAN movement.

Great we have it and go to Khon Kaen the next day. We go to another officer but she’s never seen this letter from Bangkok so go to lunch and come back to see my boss. When we see the boss she says we need a letter from our school to them, see we have this letter but it’s to Bangkok, so we have to say to Khon Kaen immigration. Grrrr here is where I cry. Angel had specifically asked the first guy would this be all we needed, but here you go “I’m not sure why he said that.” This is Friday the 9^th so I wait until Monday the 12^th due day and go back again with this letter. We believe what they really want is more money from impatient or incapable people who do this process, but we do as they ask. We get yet another officer, officially using all their immigration officers by now, and he looks through the paper. Hearts beating, sweat pouring, could there be another rejection? No he gets his stamps lined up and boom boom stamp, glory! He tells us that if I lose the little paper he stapled inside my passport it’s a 2000B fine, but this is gold to me now I finally got it.   

And now  we go to Pattaya Praise to celebrate!!! Praise Your Name Lord. 

        ถ้าคุณไม่ทราบ ฉันไม่ได้วีซ่าตอนที่เดินทางจากอเมริกามาเมืองไทย อีกแล้ว ไม่ใช่ว่าไม่พยายามขอ ตอนที่เราอยู่ที่นิวยอร์กเราไปเดินเรื่องที่สถาทูตไทย แต่ฉันยังไม่มีจดหมายที่รับรองว่าฉันเป็นอาสาสมัครสอนภาษาอังกฤษซึ่งจะมีโอกาศได้วีซ่าง่ายขึ้น เรารออีเมลล์จากโรงเรียนก็หายเงียบ ฉันเลยรู้ว่าพระเจ้าอยากให้เราดำเนินการที่เมืองไทย ฉันไม่มีปัญหาที่จะให้พระเจ้าดำเนินการที่ไหนก็ตาม ซึ่งพระองค์จะเป็นคนจัดการให้อยู่แล้ว แต่การดำเนินการขอวีซ่าทำให้ฉันน้ำตาแตก

       ขอบคุณพระเจ้า สำหรับโรงเรียนที่เราสอนพวกเขาให้ความช่วยเหลืออย่างมาก กับทุกอย่างที่เราต้องใช้ ไม่ว่าจะเป็นใบอนุญาตทำงานที่นี่ วีซ่า หรือแม้แต่ขอแรงขนก้อนหินเพื่อจะสร้างศูนย์เด็กเล็ก รองผู้อำนวยการโรงเรียนจัดการกดเบอร์โทรประสานงานทุกครั้งที่เราขอความช่วยเหลือทุกอย่าง สนับสนุนเราดีมาก โรงเรียนมีรถตู้คันใหญ่สะดวกสบายซึ่งคนขับรถจะไปส่งเราทุกที่เพื่อดำเนินการไม่ว่าจะเข้าเมืองชัยภูมิ ไปขอนแก่น หรือแม้แต่กรุงเทพฯ และโรงเรียนออกค่าใช้จ่ายให้หมด! อเมซิ่ง

       3 เดือนที่แล้วฉันได้วีซ่าจากสถานทูตไทยในลาว พอได้วีซ่าแล้วสถานทูตก็แนะนำให้ฉันขอใบอนุญาตทำงานถึงแม้ว่าฉันเป็นแค่อาสาสมัคร เราต้องเดินทางเข้าเมืองชัยภูมิ 3 ครั้ง เตรียมเอกสารที่เจ้าหน้าที่ต้องการให้พร้อมและจ่าย 3,000 บาท

(100 ดอลล่า) เราก็ได้ใบอนุญาตทำงานมาอยู่ในมือฉันหน้าตามันเหมือนหนังสือเดินทาง ถ้าไม่มีติดตัวตลอดเวลาที่สอนจะโดนปรับ 2,000 บาท หรือติดคุก ตอนนี้แหละเวลาผ่านไปแล้ว 3 เดือน ถึงเวลาต้องขอวีซ่าปีในเมืองไทย เราได้เรียนรู้มากมายในการดำเนินการครั้งนี้และมีเอกสารครบถ้วนอย่างที่เราเข้าใจ ไปขอนแก่นก็ประมาณ  2 ชั่วโมงกว่าๆ แต่คนขับเราเหาะไปไม่ถึง 2 ชั่วโมง  ที่ด่านตรวจคนเข้าเมืองเจ้าหน้าที่บอกว่าฉันต้องมีใบประกอบวิชาชีพสอน ซึ่งจะต้องไปเอาที่กรุงเทพฯเท่านั้น ก็ขับรถไปประมาณ 5-6 ชั่วโมง อีกแล้วคนขับจะพาเราเหาะไป ตอนวันที่ 2 พย. แล้ววันที่ 8 พย. เราต้องเดินทางไปกรุงเทพฯแล้ว ไปถึงที่ที่ต้องเอาใบประกอบวิชาชีพสอนเรากดบัตรคิวผิดช่องรอไปอีก 5 ชั่วโมง พอยื่นเอกสารเจ้าหน้าที่บอกว่าไม่ต้องใช้ แล้วก็ให้จดหมายที่บอกว่าฉันเป็น “วิทยากรพิเศษ” ประเทศไทยพยายามส่งเสริมให้คนไทยเรียนภาษาอังกฤษเพื่อเตรียมตัวเข้าสู่สมาคมอาเซี่ยน

        ตอนนี้เรามีเอกสารครบ วันต่อไปเราก็ไปขอนแก่น เข้าไปพบเจ้าหน้าที่อีกคน เจ้าหน้าที่บอกว่าทางหัวหน้าไม่เคยได้รับจดหมายแจ้งจากกรุงเทพฯเรื่อง วิทยากรพิเศษเลย แล้วให้เราไปทานข้าวและกลับมาใหม่ตอนบ่ายโมงเพื่อพบร้อยเอก(นายใหญ่) พอเราเข้าพบร้อยเอกกลับบอกเราว่าต้องมีจดหมายอีกฉบับจากโรงเรียน จดหมายที่เรามีมันเรียนถึงที่อื่นไม่ใช่ ร้องถึงด่านตรวจคนเข้าเมืองขอนแก่น ฉันปี่แตกเลย ร้องโฮ แองเจิ้ลถามเจ้าหน้าที่ครบถ้วนแล้วเมื่อครั้งแรกว่าเอกสารเราครบ นี่เป็นวันศุกร์ที่ 9  ฉันต้องรอจนถึงวันสุดท้ายที่วีซ่าหมดอายุคือ วันจันทร์ที่ 12 และต้องกลับมาอีกรอบพร้อมจดหมายอีกฉบับ จริงๆเขาต้องการเงินเพิ่มจากฝรั่งที่ไม่ชอบรอและไม่สามารถดำเนินการเอกสารโน่นนี่นั่นได้ แต่เราก็ไปหาเอกสารมาอย่างที่เจ้าหน้าที่ต้องการ เราได้พบเจ้าหน้าที่ทุกคนที่รับเอกสารข้างหน้าจนไปถึงนายใหญ่ แล้วเจ้าหน้าที่คนสุดท้ายก็พิจารณาเอกสารเรา ใจฉันเต้นแรงมาก เหงื่อแตก ฉันจะถูกปฎิเสธอีกไหม ไม่เลยเจ้าหน้าที่เตรียมตราประทับและ ตึง! ตึ่ง! สรรเสริญพระเจ้า เจ้าหน้าที่บอกว่ากระดาษที่ประทับตราให้ในหนังสือเดินทางห้ามหายเด็ดขาดเพราะจะถูกปรับ 2,000 บาท สำหรับฉันกระดาษใบนี้มีค่ายิ่งกว่าทองคำ ฉันได้วีซ่าแล้ว!

         ตอนนี้เราไปร่วมเฉลิมฉลองงาน “พัทยาสรรเสริญ” พระนามของพระองค์ ที่พัทยา 

Will Work For Peanuts: ขุดถั่วหามัน

Did you know peanuts grow underground? I didn’t until Angel’s sister decided we should help them pick peanuts on the farm because they do not want to pay for workers. It had rained all night and I thought, thank God it will be too wet to go, but no turns out it’s perfect to pull them up. Oih.  They are over grown with grasses and I couldn’t have told you peanuts were there, but P Lo shows me what to do- how to pull them. They have mercy on me and let me pick the peanuts off the clumps and put them in the bucket. We work for peanuts; as in nothing; but they do get a woman who literally works for peanuts. She’s a peanut picking fool and I can’t keep up with her. It’s so muddy that by lunch she took her gloves and shoes off. My pants are falling down now because I’ve lost some weight, so this gets interesting. They laugh at me because I can’t squat down for hours, not even minutes, like they can. They ask don’t I have squatty potties in America? No and most of us don’t squat like that. My knees can’t take it yet; they could go all day. But this is far easier work then cutting down the trees on our part of the property! No red ants, no thorns.

I’ll never open a jar of peanuts, with their different roasted flavors, the same again. J And to think woman pay people to put this mud on them. I am not a falang for a day I am a dark Thai. 

คุณรู้ไหมว่าถั่วลิสงเกิดใต้พื้นดิน ? ฉันไม่รู้จนพี่สาวแองเจิ้ลขอให้เราช่วยไปเก็บถั่วในไร่เพราะพวกเขาไม่อยากจ้างคนงาน คืนก่อนที่เราจะไปเก็บฝนตกทั้งคืน ขอบคุณพระเจ้าคงจะแฉะเกินไป แต่กลายเป็นว่าดีดินจะได้เปียกดึงต้นถั่วง่ายๆ โอ้ย  ไร่ถั่วมีหญ้าขึ้นเต็มจนมองไม่เห็นต้นถั่ว พี่โล่พี่เขยแองเจิ้ลหาต้นถั่วและสอนฉัน พวกเขาช่วยฉันโดยไม่ต้องหาและตึงต้นถั่วแค่เก็บมันออกจากรากใส่ถัง เราเก็บถั่วให้ฟรีเพราะเป็นของครอบครัว แต่มีป้าคนหนึ่งที่เกิดมาหาถั่วจริงๆหาไวมาก ถอนต้นขึ้นๆ จนฉันเก็บไม่ทัน ดินเละจนเป็นโคลนได้ครึ่งวันป้าแกเลยถอดถุงมือซะเลย กางเกงฉันก็หลวมหลุดเอวเพราะน้ำหนักลดมาก สิ่งประหลาดคือ พวกเขาหัวเราะฉันเพราะฉันนั่งยองๆนานไม่ได้ แป๊บเดียวก็ไม่ได้ไม่เหมือนพวกเขา พวกเขาถามฉันว่าไม่มีส้วมแบบนั่งยองๆหรือทีอเมริกา? ไม่มี และคนอเมริกาก็ไม่ปลดทุกข์แบบนั่งยองๆด้วย หัวเข่าฉันยังไม่ชิน มันยังไม่แข็งแรงพอที่จะนั่งยองๆทั้งวัน แต่เก็บถั่วเป็นงานเบามากเมื่อเทียบกับถางป่ารกในไร่ของเรา อย่างน้อยก็ไม่มีมดแดงและหนาม

ฉันจะไม่เปิดเนยถั่วขวดใหม่เด็ดขาดถ้าขวดเก่าไม่หมด และฉันคิดถึงในสปาที่เขาจ้างคนเอาขี้โคลนมาทาตัวเอง ฉันขอไม่เป็นฝรั่งสักวันแต่เป็นคนไทยผิวคล้ำๆสวยกว่า

The Love Shack: กระท่อมน้อยปลายนา :

Sorry to get that song stuck in some of your heads. What this really means is we’re away from the family house and out on the farm in a little old shack and we couldn’t be more peaceful. Despite the villagers and family and friends saying we’re just two girls out far away alone with no electric, no running water, not even a propane stove, but we could care less because here is what we’re really without.   Dogs barking all night keeping us up, monks making loud announcements in the morning, right across the street, and then ringing their bell. We’re without the nagging of certain family members treating us like Cinderella.

The spiritual warfare at this house almost broke us, but we have such peace alone in the dark. More time with God-a lot more- because the sun goes down at 6pm and the giant day mosquitoes turn into ware wolf night mosquitoes, so we hide in our tent.

Oh the first night though. We spent all day planning and driving a half an hour away to get the supplies we needed to survive, mainly a mosquito tent. By the time we got back to the village, threw some of our stuff in the truck and left it was getting dark. We packed the truck and Angel’s brother, P Lo, left us saying we’d only last a week. I think there is a betting pool going to see how long we will last.

It is so dark and we only had one big flash light. We’re both hot and sweaty, but scared to shower in the squatty potty shack. I “man up” and do it and Angel goes down after; only if I follow. See Angel’s afraid of the dark and this is pitch black. They tell us drunks will come to rob the rich falang. Ha I have no money left now. J Anything around here is too noisy to sneak up on us unless they ride a bike. But a drunk on a bike won’t get far. I’m so at peace here.

It has its challenges, so much dew in the morning it drips on our heads in the shack and the fire is hard to start in the morning. The mosquitoes are worse and bigger here and they stalk us waiting for an arm to rest on the tent. We watch our feet as about six are sitting on the tent by them. Taking buckets of rain water to the shower bucket so we can take an even colder shower. But oh it gets nice and cool to sleep.

Now we’re on the farm and able to work on it more. We’re done cutting down the forest, but it’s quickly growing back. We had to mow the long road with a weed whacker and repair the really bad holes from rain and driving. We fixed up around the shack; which is used by the family and their workers when out here doing sugar cane or a number of other things out here. Its dirt floors in the “kitchen/dining area” and they just kind of throw things anywhere, so we want to show them to value the space. It helps us live like more of the villagers here do and get a bigger heart for them. And it’s very humbling.

We’ve been here for a month, we’re a little dirtier, but despite all we’ve done we’re more rested and hear him better.

มีเพลงในอมริกาที่ร้องเกี่ยวกับกระท่อมน้อยแสนรัก แต่ที่เราต้องการสื่อคือ เราย้ายออกจากบ้านของครอบครัวแองเจิ้ลไปอยู่ที่ไร่เนินเขาในกระท่อมเก่าหลังน้อยๆ ซึ่งสงบสุขมาก ไม่ว่าพวกเขาจะพูดว่าเราเป็นผู้หญิง 2 สองคนออกไปอยู่ที่เปลี่ยว ไกลหมู่บ้าน ไม่มีไฟฟ้า ไม่มีระบบน้ำ แม้แก๊สก็ไม่มีใช้ แต่ก็ดีกว่าที่จะอยู่ในหมู่บ้านที่มีหมาเห่าทั้งคืน พระสวด เสียงระฆัง ประกาศข่าวหมู่บ้านตั้งแต่ตี 5 และครอบครัวที่บ่นๆ ใช่ๆ เหมือนเราเป็นนางซินเดอร์เรล่า

สงครามฝ่ายวิญญาณในบ้านนี้เกือบจะทำให้เราประสาทเสีย แต่เรามีสันติสุขมากในความมืด มีเวลามากขึ้นกับพระเจ้า มากจริงๆ ดวงอาทิตย์ตก 6 โมงเย็น ยุงยักษ์ตอนกลางวันกลายเป็นยุงป่านักล่าเลือดตอนกลางคืน เราต้องรีบเข้าในมุ้งอย่างด่วน!

คืนแรกนี่ซิ เราวางแผนทั้งวัน ขับรถครึ่งชั่วโมงออกไปซื้อของใช้ยังชีพ ที่สำคัญที่สุดคือ มุ้งกันยุง พอเรากลับถึงหมู่บ้าน ขนของก็มืดแล้ว เราขนของขึ้นรถพี่เขยแองเจิ้ล พี่โล่ บอกว่าเราอยู่ได้ไม่เกินอาทิตย์หรอก ชาวบ้านคงพนันกันว่าเราจะอยู่ที่ไร่ได้นานแค่ไหน

มันมืดมากและเรามีไฟฉายอันเดียว เราทั้งร้อนและเหนื่อยเหงื่อท่วมแต่กลัวที่จะอาบน้ำในส้วมน้อยที่ไร่  ฉันต้องรวบรวมความกล้าและลงไปอาบน้ำ และแองเจิ้ลก็อาบตาม ชาวบ้านบอกว่าเดี๋ยวจะมีคนเมาขึ้นไปปล้นฝรั่ง ฮ่า ฮ่า  ฉันไม่เหลือเงินซักบาทเลยตอนนี้ ทุกอย่างที่นี่เสียงดังมากจะทำอะไรทุกคนรู้หมด นอกเสียจากโจรมันปั่นจักรยานมา แต่โจรเมาขี่จักรยานไม่น่าจะไปได้ไกล 55 ฉันรู้สึกถึงสันติสุขมากที่กระท่อมปลายนานี้

มันท้าทายมาก ตอนเช้าน้ำค้างจากหลังคากระท่อมหยดใส่ศรีษะเราตอนเช้าๆก่อไฟฟืนก็ติดยากมาก  ยุงที่นี่ตัวใหญ่มาก มันรอคอยตอนเราหลับและเมื่อมือเราไปพาดมุ้งก็จะโดนรุมกัด เราต้องระวังที่เท้าเราด้วยที่จะไม่เหยียดเกินมุ้งและโดนรุมกัดอีกตอนเช้าตรู่  อาบน้ำฝนในอ่างด้วยขันเช้าๆ มันช่างหนาวไปถึงตับ แต่เราหลับสบายเพราะอากาศเย็นและเงียบ

ตอนนี้เราอยู่ที่ไร่และมีเวลาทำงานที่ไร่มากขึ้น เราถางป่ารกในที่ดินที่จะทำรีสอร์ทเสร็จแล้วแต่มันโตขึ้นใหม่ไวมาก เราใช้เครื่องตัดหญ้าตัดแนวเขตถนนและซ่อมถนนที่เป็นหลุมรอยล้อรถช่วงหน้าฝนที่ผ่านมา เราทำความสะอาดกระท่อมน้อย ซ่อมแซมสิ่งต่างๆให้น่าอยู่ ซึ่งกระท่อมเคยเป็นที่พักของครอบครัวและคนงานเวลาพวกเขามาทำไร่อ้อย และอื่นๆ  พื้นดินเป็นห้องครัว และที่ทานอาหาร พวกเขาทิ้งขยะไม่เป็นที่โยนไปทั่ว เราทำให้เขาเห็นประโยชน์ของการใช้สอยทุกพื้นที่ เราอยู่เหมือนชาวบ้านเลยที่นี่ ทำให้เราถ่อมใจมากขึ้น

เราอยู่ที่นี่ 1 อาทิตย์แล้วไม่ค่อยสะดวกและสะอาดมากนัก แต่แลกกับสิ่งที่เราได้ทำให้กระท่อมนี้น่าอยู่ขึ้น ได้พักสงบ และได้ยินพระองค์มากขึ้นเราก็ยอม

I Never Would Have Thought: ใครจะคาดคิดมาก่อน

I never really liked teenagers even when I was one. And I never thought I would be a teacher. But our ways are not God’s ways, and He had this in mind before He created the world!

When we first got back to Thailand I dreaded the fact that I’d have to teach English to get my visa. I had a month in Pattaya where I didn’t have to think about it. Thank God, this time, that I procrastinate and didn’t try to prepare and get myself worked up early. But when we got to the village it was time to think: Oh my, what will I teach them. I speak English, but I’m not a teacher. Oh please God let this not be the real way I have to get my visa.

On our US tour two people told me they saw me as a teacher? Oh boy- I thought ok I can teach the Bible. Funny, three years ago I didn’t think I should go on a mission where I’d talk about the Bible because I didn’t think I knew enough about it.

Funny how God turns things around and has you doing things you didn’t think you could, knowing you can. He sent me to a two day- English as a foreign language- training and that’s my preparation. So I use it to teach three classes two days a week. Another funny- I’m a quiet person and I’m teaching conversation.

And the biggest laugh of all is that I’m now sad because I won’t teach these teenagers, conversation for a month while they are on vacation. When we first started I was so happy I’d only have to teach for a month. Now I’ll miss them. And now, on this break, I have to do the hard labor; which I thought I should do my first mission, but now I’m not so sure, it’s just so hard. J

ฉันไม่ชอบเด็กวัยรุ่น แม้ตอนตัวเองเป็นวัยรุ่นก็ไม่ชอบ แต่ทางของเราไม่ใช่ของพระเจ้าเสมอ ทางของพระองค์ถูกกำหนดขึ้นแล้วก่อนโลกนี้จะสร้าง

ครั้งแรกที่เรามาถึงเมืองไทย ฉันไม่ยอมรับที่จะสอนภาษาอังกฤษเพื่อจะได้วีซ่า ฉันอยู่ที่พัทยา หนึ่งสัปดาห์ซึ่งไม่ต้องคิดถึงเรื่องนี้ ขอบคุณพระเจ้า ฉันผลัดวันประกันพรุ่งไปเรื่อยๆไม่ยอมเตรียมตัวเอง ไม่อยากตื่นเช้าไปสอน แต่พอเราไปถึงหมู่บ้านและฉันต้องคิดแล้วว่าจะสอนอะไรนักเรียนดี ฉันพูดภาษาอังกฤษ แต่ฉันไม่ใช่ครู โอ้..พระองค์เจ้าข้า อย่าให้สอนเลย อย่าให้เป็นเรื่องจริงเลย แต่ฉันต้องมีวีซ่าเพื่อจะอยู่ในประเทศไทย

ตอนที่เราเดินทางทั่วอเมริกา มี 2 คน บอกฉันว่าพวกเขาเห็นฉันเป็นครู โอ้..พระเจ้า ฉันคิดว่าไม่น่าจะมีปัญหา ฉันน่าจะสอนพระคัมภีร์ได้ ฉันไม่คิดว่าจะทำงานมิชชั่น(รับใช้) เพราะคิดว่าตัวเองรู้ไม่พอ สิ่งที่ตลกก็คือเวลาพระเจ้าเปลี่ยนสิ่งต่างๆรอบตัวเราและให้เราทำสิ่งต่างๆที่เราคิดว่าเราทำไม่ได้  เราทำได้! พระองค์ส่งฉันมา ฉันฝึกอบรมการสอนภาษาให้ชาวต่างประเทศแค่ 2 วัน ฉันก็ได้ใช้สอนนักเรียน 3 ห้อง 6 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ และเรื่องตลกอีกอย่างคือฉันพูดไม่เก่ง แต่ฉันมาสอนการสนทนาภาษาอังกฤษ พระเจ้าทำไปได้ 555

และที่ตลกมากกว่านั้นก็คือ ตอนนี้ฉันเสียใจมาก เพราะโรงเรียนปิดเทอม ตอนที่เริ่มสอนฉันดีใจมากที่จะได้สอนแค่ 1 เดือน แต่ตอนนี้ฉันคิดถึงนักเรียน คิดถึงการสอน ช่วงปิดเทอมฉันต้องทำงานหนักใช้แรง ซึ่งฉันคิดว่าเป็นงานแรกที่ฉันทำได้ แต่ตอนนี้ฉันเริ่มไม่แน่ใจแล้ว เพราะมันหนักจริงๆ

Our extra English class
ชั้นเรียนพิเศษ ภาษาอังกฤษ

Eat some worms? กินหนอนหรือ ?

Not for the light stomach. J Angel will be happy another nursery rhyme but here we go. Nobody likes me, everybody hates me, I’m going to the garden to eat some worms. But it was more like: I don’t like anybody, I hate to be around everybody, I’m going to my tent, could I have worms? Well that is the diagnosis from a veteran in the mission field.

I've had a lack of energy, sleepy, irritable, and on the third day I was dizzy and nauseous. The first few days I thought I need the Sabbath rest, and here comes my period, and then add worms yuck.

If you know me you know I hate to take pills, and when Angel got the advice of worms and take a pill she never thought I’d do it. But before she told me I had a thought of throwing up worms in a bag, and figure it’s conformation for her suggestion.

Now I can be around people, I’m not always sleepy, but now Angel’s crabby because guess what, same period time. Oh God I guess that is best because we just need 2 days alone and we’re good and get it over, instead of me and 2 weeks later her.

Granny missed me and talked Angel’s ear off the whole day I stayed in my mosquito tent, sure I had some disease from them. Then when I came down later in the day she talked to me like we hadn't seen each other for a week. Oh granny, now both of our light and love and joy. Pray for the best and the worst of times, and that I took the right pill. 

คงไม่ใช่สำหรับคนท้องอ่อนแอ! แองเจิ้ลน่าจะแฮปปี้กับสุภาษิต คำพังเพยใหม่มาอีกแล้วนี่เลย..

ไม่มีใครชอบฉัน  ทุกคนเกลียดฉัน  ฉันจะไปสวนเพื่อหาหนอนกิน แต่ประมาณว่า: ฉันไม่ชอบใครเลย ฉันเกลียดคนรอบข้าง ฉันจะไปที่ที่นอนของฉัน ฉันมีพยาธิหรือเปล่า? และนี่คือผลวินิจฉัยของมิชชั่นนารีผู้คร่ำหวอดในวงการมิชชั่น….

ฉันไม่มีแรง ง่วงเหงา รำคาญ และวันที่สามฉันวิงเวียนมาก ในสองวันแรกฉันคิดว่าน่าจะหยุดพักผ่อนวันสะบาโต ฉันไม่สบาย ประจำเดือนมา มีพยาธิ แหวะ!

ถ้าคุณรู้จักฉัน ฉันเกลียดการกินยาที่สุด เมื่อมีคนแนะนำแองเจิ้ลเรื่องอาการป่วยของฉัน ว่าเกี่ยวกับพยาธิและต้องกินยาฆ่า เธอไม่คิดว่าฉันจะกิน แต่ก่อนที่เธอจะบอกฉัน ฉันนึกขึ้นได้ว่าฉันอาเจียนพยาธิออกมาและยืนยันอาการได้จากคำแนะนำ แหวะ…
ตอนนี้ฉันไม่รำคาญคน ฉันไม่ได้ง่วงตลอดเวลาแต่ตอนนี้แองเจิ้ลกลับหงุดหงิด รู้ไหมว่าทำไม ก็วันมามากของผู้หญิงไง มันมาพร้อมกันอารมณ์เลยป่วน โอ้พระเจ้าแต่ฉันคิดว่าดีแล้ว เราต้องการปลีกเวลาอยู่คนเดียวบ้าง แล้วเราก็ดีขึ้นผ่านไปได้
ยายจวงคิดถึงฉันมาก เมาท์จนแองเจิ้ลหูดับเลยตอนที่ฉันไม่สบายอยู่ในมุ้งกลัวว่าจะเป็นโรคเพราะพวกเขา หลังจากที่ฉันออกมาจากที่นอนยายจวงมาคุยเหมือนไม่ได้เจอกันมาเป็นอาทิตย์ โอ้คุณยาย เราทั้งสองรู้สึกถึงความรัก ความปิติและโล่งใจ อธิษฐานสำหรับเวลาที่เราต้องเจอไม่ว่าจะดีหรือร้ายที่สุด และฉันกินยาถูกชนิดด้วย โฮ่โล่ง

Bah bah black sheep. ป๊ะ ป๊ะ แกะดำ

Bah bah black sheep; I’m reminded of this nursery rhyme a lot around here. We are sheep and Jesus is our shepherd. He makes us lie in green pastures and takes us to still waters. But once we were the kind of sheep who didn’t listen to the shepherd’s voice. We strayed and got lost and He came and found us. There are many black sheep around here lost. Bah bah.

Bah is a word Thai’s use when it’s time to go; they bah bah you until you follow. Ironic that their bah is to come and they are lost sheep! So now I’ll take their bah’s as a cry for help from a lost sheep and show them the way to the Shepherd. And He can wash them white as snow, and they will know His voice and follow.

ป๊ะ ป๊ะ แกะดำ ที่นี่ทำให้ฉันนึกถึงตอนเป็นเด็กที่เคยได้ยินเสียงคล้ายแบบนี้บ่อยๆ เราเป็นแกะและพระเยซูเป็นผู้เลี้ยง พระองค์ให้เรานอนลงที่ทุ่งหญ้าเขียวสดและนำเราไปที่แม่น้ำแดนสงบ แต่ถ้าเราเป็นแกะประเภทไม่ฟังผู้เลี้ยง เราก็จะหลงหายและพระองค์จะแสวงหาเรา มีแกะดำหลงหายมากมายที่นี่  ป๊ะ ป๊ะ

“ป๊ะ” ในภาษาไทยจะใช้คำนี้เรียกเพื่อนเพื่อเวลาจะไป เขาจะพูด ป๊ะ ป๊ะ จนกว่าจะมา น่าประหลาดใจที่เสียงป๊ะ ป๊ะ คล้ายเสียงแกะที่หลงหายจากฝูง ฉันจะใช้เสียง “ป๊ะ” ร้องเพื่อขอความช่วยเหลือของแกะที่หลงหายและนำพวกเขาไปหาพระผู้เลี้ยง และพระองค์จะชำระเขาให้ขาวเหมือนหิมะและพวกเขาจะรู้จักแล้วก็ติดตามเสียงของพระองค์

Do you know who you're woking with? คุณรู้หรือไม่ว่าคุณทำงานกับใคร?

Work day on the Hillside farm property is torture right now. Cutting down acres of land with a machete.  This isn’t here a tree there a tree wee either. This is thick bush sprinkled with thorn bushes and big biting red ants. These ants, by the way, never give up until you squish their last breath out. First it’s painful and then days later, so you won’t forget, they itch terribly! These do not just like me, like mosquitoes, they hate us all; Thai and falang. And these devil thorns get you caught up in a puppet like torcher chamber ouch! I guess it’s like giving birth, it’s painful and you want it over with but when it’s done it’s worth it? I’m still at the get it out stage.

What have made it worth it now though are the workers we have hired to help us. The first day it was all of Angel’s brothers’ workers; who help him on his part of the farm. All hard workers indeed! But the second and third group we have picked ourselves- this is where: do you know who you’re working with comes in.  According to some they are the drunks, the thieves, the weak, the lazy and the crazy; Jesus’ kind of people. The ones no one else wants around, no one else trusts. They are the best of all, they appreciate our confidence in them, they make our farm possible, and they make it all worth it! Thank you.

ตอนนี้เป็นช่วงที่เราทำงานบนที่ดินในไร่เนินเขา ทรมานม๊ากกกกกกก ตัด ถางหญ้าด้วยมีดอีโต้ มันไม่ใช่ตัดต้นไม้ต้นนั้นที ต้นนี้ที แต่มันเป็นป่ารกมาก ต้นไม้หนามและยังมีมดตัวยักษ์กัดไม่ยอมปล่อยจนกว่าจะบี้ให้ตายคามือ โอ้ววว สุดยอด! ตอนที่มันกัดก็เจ็บพออยู่แล้ว มันยังมาเป็นรังแล้ววันรุ่งขึ้นยังไม่หายคันเลย มันไม่เหมือนยุงนะที่ชอบแต่ฝรั่ง มดนี่กัดหมดไทย,เทศน์ ไม่เลือกหน้า 555 แล้วต้นไม้หนามซาตานมันเกี่ยวไม่ยอมปล่อย เจ็บมาก น่าจะเจ็บเหมือนเวลาคลอดลูก เจ็บแบบอยากจะให้มันผ่านไปเร็วๆ แต่พอเสร็จมันก็คุ้มค่า เหมือนกันฉันก็อยากให้งานเสร็จเร็วๆ

rสิ่งที่ทำให้มันคุ้มค่าที่สุดคือ คนงานที่เราจ้างมาช่วย วันแรกเป็นคนงานที่ทำงานในไร่รายวันให้พี่เขยแองเจิ้ล ทุกคนขยันจริงๆ แต่วันที่สองและสาม เราหาคนงานเอง นี่แหละเป็นที่มาของคำถามว่า คุณทำงานกับใคร? ซึ่งคนงานที่เราหามาได้บางคนเขาหาว่าเป็นขี้เมา ขี้ขโมย ขี้เกียจ ผีบ้า และอ่อนแอ คนที่พระเยซูใช้ คือคนที่ไม่มีใครต้องการ ไม่มีใครไว้ใจ พวกเขาเป็นคนงานที่ดีที่สุด พวกเขาปลื้มปิติที่เรามั่นใจในพวกเขา พวกเขาทำให้มันเป็นไปได้และมีคุณค่า! ขอบคุณจริงๆ

1st day workers with our team (Jaeb and Noong)

วันแรกที่เราถางป่ากับคนงานและทีม เจย์ฟาร์ม

Whooo is this :) family worker who's helped every time.

อ่า...ตัวอะไรนี่ ? พี่คำหล้าคนงานที่ช่วยเราทุกครั้ง

Just starting, so much!

เราเริ่มถางๆ ตัดๆ ป่าหนามาก

1st day victory!

เก่งมากกก นี่วันแรกนะ

Granny: One of my students: คุณยายจวง: เป็นนักเรียนคนหนึ่งในชั้นเรียนพระคัมภีร์

       

No one makes me laugh like granny! She has to be the happiest person in this sad village. She’ll talk to me as if I understand her and I listen like I do, and we’re happy that way. She laughs and I laugh. Oh she always makes me laugh no matter what kind of day  it is. If it’s a troubled day I go sit by her and off she goes on a talking spree.

What I’ve found out about her. She’s 95! The first of 8 children, and had 8 of her own. She wanted to be a teacher, but back then she didn’t have any family to stay with where she’d have to go study. So she farmed rice- this may be why she’s hunched over.

Some of my other students:

Currently I am teaching at the High School four days a week with three different classes, two times each week. They vary in reading, and writing skills, but I’m there to teach them communication skills.  Funny huh, the quiet one teaching others how to talk. 

ไม่มีใครทำให้ฉันหัวเราะได้สะใจเท่าคุณยาย! 55 คุณยายเป็นคนที่น่าจะมีความสุขที่สุดในหมู่บ้านที่แสนเศร้านี้ คุณยายจะพูดกับฉันเหมือนฉันเข้าใจภาษาไทย และฉันก็ฟังเหมือนเราเข้าใจกัน และเราก็มีความสุขแบบนั้น คุณยายและฉันหัวเราะด้วยกัน ไม่ว่าฉันจะรู้สึกยังไงแต่ละวันคุณยายจะเป็นคนที่ทำให้ฉันหัวเราะได้ตลอด วันที่ฉันเครียดฉันจะไปนั่งข้างคุณยายแกก็จะพูดๆๆๆ ไม่หยุดเหมือนฉันเข้าใจ 555

ฉันได้ข้อมูลมาว่า คุณยายอายุตั้ง 95 ปีแหน่ะ! เป็นลูกคนแรกของครอบครัวซึ่งมีพี่น้องทั้งหมด 8 คน และคุณยายเองก็มีลูก 8 คนด้วย คุณยายอยากเป็นครูแต่ในสมัยก่อนในตัวเมืองที่จะไปเรียนไม่มีญาติที่จะพักอาศัยด้วย คุณยายก็เลยจบลงด้วยการเป็นชาวนา นี่อาจจะเป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ยายหลังค่อม เพราะก้มมากเวลาดำนา

นักเรียนอีกกลุ่มที่ฉันสอน :

ตอนนี้ฉันเป็นครูสอนที่โรงเรียนมัธยม 4 วันต่อสัปดาห์ มีนักเรียน 3 ห้องด้วยกัน สอน 2 ครั้งต่อสัปดาห์ นักเรียนกลุ่มนี้มีทักษะการอ่าน และเขียนเก่ง แต่ฉันไปสอนเพื่อช่วยให้พวกเขามีทักษะในการสนทนา มันตลกนะที่คนซึ่งพูดน้อยอย่างฉันมาสอนให้คนอื่นพูด

และเรามีชั้นเรียนที่บ้าน แองเจิ้ลติดป้ายที่หน้าร้านค้าของครอบครัว “เชิญมาเรียนภาษากับฝรั่งแท้ๆ” (มันหมายถึงฉันฝรั่งขาวๆ 55) เรามีนักเรียนจากโรงเรียนที่ฉันสอนและจากในหมู่บ้านใกล้เคียงซึ่งอยากพัฒนาภาษาอังกฤษให้ดีขึ้น ครูที่โรงเรียนเป็นคนไทยและยังพูดภาษาอังกฤษได้ไม่ดีเท่าที่ควรจะสอน นักเรียนกลุ่มนี้สนใจเรียนมากๆและอยากให้ฉันสอนพวกเขา สำหรับชั้นเรียนพิเศษนี้ฉันใช้พระคัมภีร์สอนแต่ไม่ได้บังคับซึ่งจะสอนพระคำให้เข้าไปอยู่ในสมองที่ยังเด็กของพวกเขา จนเขาอยากรู้มากขึ้น

Oldest students: Bible study

นักเรียนพระคัมภีร์รุ่นเก๋า 

Granny :) The one sitting down 55

คุณยายจวง: คนที่นั่งนะ 55

Let There Be Light ความสว่างจงเกิด!

First Bulb:

We almost barely made it through the first week in the village. We had a lot of spiritual warfare since our first full day of being here on Aug. 7^th. We’re not fighting against family or villagers who think we can’t do this; we’re fighting against spirits who have ruled this village quit easily for generations and don’t like us shedding any light to even one person here. Even though we had our struggles God still used us in Bible studies. Our first day we studied with mom and granny, 70 and 90 years old, about prayer. Granny asked a lot of questions and it cheered us for a moment. Our second study we doubled our class adding a neighbor who was saved 5 years ago and Angel’s oldest sister. We continued prayer talk and showed them how to use the Bible.

Then the rest of our team came and encouraged us and we spent a growling day cutting down overgrowth on our property, namely thorn devils; they fight back. But for four women who aren’t used to doing this and three Thais who are, we did a good job. We had thorns and scratches and ant bites, but we also had great joy at what we were able to do.

Second bulb:

To Laos for a 3 month visa. See I didn’t get a visa before coming, God just didn’t let it work out in America, so I have to get a 3 month one outside of Thailand and then apply for a year visa in Thailand. It felt good to get away, but quickly turned confusing because we didn’t pray first. We weren’t very prepared with what we needed to do this, and if it wasn’t for the grace of God we’d be out of money and no visa. Oh, the peace He gave me when we were applying for it and the light He shed on parts of our lives He wants gone. Hence no easy visa in the US, but hard lessons in Laos.

Third Bulb:

We are back in the village and ready to go to the school to teach English, using parts of the Bible, and get electric out to the farm. Angel and I already had a minnie class last Thursday. They asked the farang (white person) questions. We built relations with teachers and students, both wanting to learn English and both needing to see God. He’s opened them up wide and we’ll get started with them 4 days a week on Monday the 20^th. We have decided to request that the district brings power lines out to our farm for the benefit of all along the way. Angel’s dad tried this before but no one has a house address out there. We will however have a house with an address and a business that brings tourism to the area. A good way to shed light on our project and let there be light for our fellow farmers.

Since God is the source of light and we are the lamps let’s cast out the darkness. I may have their attention with my shinny white skin, like a walking billboard for the project. But when they come closer to read it they’ll see His words shining brighter.

ไฟดวงแรก:

            อาทิตย์แรกเราเกือบจะเอาตัวไม่รอดที่หมู่บ้าน มีสงครามฝ่ายวิญญาณเยอะมากตั้งแต่วันแรกที่เราย้ายเข้ามาวันที่ 7 สิงหาคม เราไม่ได้ต่อสู้กับคนในครอบครัว หรือชาวบ้าน ซึ่งพวกเขาคิดว่าเราอยู่ไม่ได้หรอก แต่เราต่อสู้ฝ่ายวิญญาณซึ่งมีอำนาจเหนือหมู่บ้านมาตั้งแต่สมัยบรรพบุรุษและไม่ชอบที่เรามาส่องความสว่างให้ที่นี่แม้แต่คนเดียว ถึงแม้ว่าเราจะมีอุปสรรคแต่ว่าพระเจ้ายังคงใช้เราในชั้นเรียนพระคัมภีร์ การเรียนครั้งแรกของเรามีนักเรียนรุ่นใหญ่ม๊าก 55+ คือคุณแม่และคุณยายของแองเจิ้ล อายุก็ปาเข้าไป 70  และ 90 ปี ตามลำดับ เราสอนเรื่อง การอธิษฐาน คุณยายมีคำถามเยอะมาก ซึ่งทำให้เรามีกำลังใจขึ้น การเรียนครั้งที่สองมีนักเรียนเพิ่มเท่าตัว คือป้าเพื่อนบ้านที่รับเชื่อเมื่อ 5 ปีที่แล้ว และพี่สาวคนโตของแองเจิ้ล เราเรียนพระคำไปพูด-คุยกันไปและสอนวิธีเปิดพระคัมภีร์

               และทีมงานอีกสองคนมาสมทบซึ่งให้กำลังใจเรามาก เราทำงานอย่างหนักทั้งวันถางป่าในที่ของเรา ซึ่งหนาและรกมากเราเรียก หนามซาตาน คือเวลาเราตัดมันกลับดีดใส่เรา ซาตานจริงๆ แต่สี่สาวทีมเราซึ่งไม่เคยทำงานแบบนี้รวมคนงานสามคนที่ชำนาญงาน แล้วงานออกมาดีมากถือว่าเยี่ยมเลย จบวันอย่างเหน็ดเหนื่อยหนามเกี่ยว ข่วน มดกัดกันเป็นแถบแต่เรากลับมีความสุขที่เราทำได้

ไฟดวงที่สอง:

          เราเดินทางไปทำวีซ่าที่ลาว ซึ่งฉันจะอยู่ที่เมืองไทยได้สามเดือน ฉันไม่มีวีซ่าเข้าเมืองไทยจากอเมริกา ก็เลยต้องขอนอกประเทศไทยและหลังจากนั้นก็สามารถต่อวีซ่าปีได้ ซึ่งที่จริงมันดีสำหรับเราที่จะออกจากหมู่บ้านสักพัก แต่เดินทางถึงชายแดนลาวไม่นานความงง สับสนก็เกิดขึ้นเพราะเราไม่ได้อธิษฐานก่อน และเราไม่ได้เตรียมตัวอย่างรัดกุมว่าเราต้องใช้เอกสารอะไรบ้างเพื่อเดินเรื่องวีซ่า และถ้าไม่ใช่พระคุณพระเจ้าเงินเราก็คงหมดและไม่ได้วีซ่าแน่ๆ โอ้…สันติสุขของพระองค์เข้ามาขณะที่เราเดินเรื่องและแสงสว่างของพระองค์ก็ส่องมาในชีวิตของเราและอยากเปลี่ยนแปลงความไม่รอบคอบของเรา  วีซ่าไม่ได้มาง่ายๆที่อเมริกา แต่เราก็ได้รับบทเรียนที่ลาว

ไฟดวงที่สาม:

เรากลับมาที่ถึงหมู่บ้านแล้ว และพร้อมจะไปสอนภาษาอังกฤษที่โรงเรียน สอนบางส่วนจากพระคัมภีร์ และจะนำไฟเข้าไปในไร่ แองเจิ้ลและฉันได้สอนคลาสเล็กๆ เมื่อวันพฤหัสบดีที่ผ่านมา ให้นักเรียนถามคำถามกับฝรั่ง เราได้สร้างความสัมพันธ์กับครูและนักเรียน พวกเขาอยากเรียนภาษาอังกฤษ และต้องการพระเจ้า พระเจ้าเปิดทางกว้างมากให้เรา เราจะเริ่มสอน สี่วันต่อสัปดาห์ เริ่มจัทนทร์ที่ 20 นี้ เราตัดสินใจจะเดินเรื่องขอการไฟฟ้าเดินสายไฟไปที่ไร่ ซึ่งชาวบ้านที่อยู่ก่อนจะถึงไร่เราก็จะได้ไฟไปด้วย พ่อของแองเจิ้ลเคยดำเนินการแล้วแต่ว่าไม่ได้เพราะว่าไม่มีบ้านเลขที่ เราจะสร้างบ้านและขอบ้านเลขที่ และทำธุรกิจรีสอร์ทซึ่งจะนำนักท่องเที่ยวเข้ามาในหมู่บ้าน และเป็นทางที่เราจะนำแสงสว่างเข้ามาในโครงการเรา และให้ความสว่างเข้าไปถึงชาวไร่ ชาวนา

               เพราะว่าพระเจ้าเป็นแหล่งของความสว่างและเราเป็นโคมไฟให้เรามาไล่ความมืดกัน ฉันอาจจะดึงดูดพวกเขาด้วยสีผิวขาวๆ เหมือนป้ายโฆษณาโครงการแต่เมื่อพวกเขาเข้ามาใกล้ๆแล้วอ่านพวกเขาจะเห็นพระคำของพระเจ้าสว่างไสวกว่า

 

Hillside main farm-Home :) บ้านไร่เนินเขา

Where might we live you may ask yourself? Well how about a mud mansion, as I like to call it. Next question I'm sure is why a mud house? That was my same question when Angel first told me we'd live in one. Well actually I said how do you get furniture in a round house? I asked that question because all I knew of mud houses were pictures from Africa. :) But as we looked online there they were beautiful mud houses, and not round. Now a similar question for the teams; where will we stay? How about a bamboo bungaloo, with solar power. That's right nothing but the best for our guests. Actually they will be nice and it is a more authentic Thai feeling. We ourselves will stay in a wood hut already on the property until our house is made.

Now for this property let me give you some kind of visual. First off we have the use of this property; just outside of the village, due to it being part of Angel's inheritance. Angel's parents own this land, and her oldest sister and her husband grow sugar cane, and a few other things on it now. Her parents plan to divide this property between their 4 girls. Praise God.

That's where we'll stay on it, how we got it, and now what we'll grow on it.  Let's plant the seed of it here and as this blog goes on it can grow in your mind. Here's how the seed landed, back in December Jaeb (the woman next to Angel in our profile picture), told Angel she had a vision to have a farm and was looking for property. Well Angel remembered her vision and told her, my parents have land lets go see it. As we viewed this beautiful hillside property with it's pond, sugar cane growing, and mountains in the background, Jaeb said it was exatly like her dream down to the little pink lilly in the pond. So now this idea, this seed, is getting watered. As Jaeb spends time with God He shows her how to grow things that can be harvested weekly, monthly and yearly. Teams that come will learn how to work this Thai farm and also reach out to the villagers. This part of the project will be what sustains our ministry until the cafe and tree farm get going.

This whole project will sustain itself so we will not have to go asking for support, and can just focus on the outreach, and eventually pass it on to others, and then on to the next part of His plan for us. The harvest. :) Can't you just imagine yourself drifting like a seed on the wind over to JfarmS?

Please pray for Jaeb and her family, especially her husband who isn't a believer yet. She has a young son, so they will not be moving to the village right away. Pray for her safe travels back and forth to help us plant. This is about a 7 hour drive one way.

               คุณอาจจะมีคำถามว่า...แล้วเราจะไปอยู่ไหนกัน? ถ้าเป็นคฤหาสน์บ้านดินล่ะ? ฉันชอบเรียกแบบนั้น 55+ คำถามต่อไปคือ...ทำไมต้องเป็นบ้านดินล่ะ? มันเป็นคำถามเดียวกันกับตอนที่แองเจิ้ลบอกฉันตอนแรกใช่เราจะอยู่ในนั้นกัน ที่จริงแล้วฉันมีคำถามว่าเราจะจัดวางเฟอร์นิเจอร์ในบ้านดินทรงกลมได้อย่างไร? ฉันถามคำถามนั้นเพราะความรู้เรื่องบ้านดินที่ฉันเข้าใจก็จะคิดถึงแอฟริกา ฮ่าฮ่า...แต่ตอนที่เราออนไลน์ดูก็มีบ้านดินสวยๆ หลากหลายแบบและไม่ใช่แค่ทรงกลมแบบที่ฉันคิดเท่านั้น และคำถามเดียวกันกับกรุ๊ปต่างชาติว่าแล้วเขาจะไปอยู่ที่ไหนกัน? บ้านไม้ไผ่กับแผงพลังงานโซล่าเซลล์ล่ะเป็นไง? เข้าท่ามั๊ย? มันอาจจะไม่อหรูอหราแต่มันก็ดีที่สุดสำหรับผู้มาเยี่ยม ที่จริงแล้วบ้านไม่ไผ่เราจะสวยเป็นแบบสไตย์และอารมณ์ไทย-อิสาน เราเองก็จะอยู่กระท่อมไม้ที่อยู่ในที่ดินจนกระทั่งบ้านดินเราเสร็จ
             ฉันจะอธิบายที่แปลงเนินเขาให้คุณเห็นภาพว่าเราจะใช้ที่แปลงนี้ได้ทันทีเพราะเป็นส่วนแบ่งมรดกของแองเจิ้ล ซึ่งพ่อ-แม่ของแองเจิ้ลมีแผนจะแบ่งที่ดินให้กับลูกสาวสี่คนอยู่แล้ว ขอบคุณพระเจ้า! ที่ดินอยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้าน พี่สาวและพี่เขยของแองเจิ้ลดูแลและบริหารที่แปลงนี้อยู่ซึ่งปลูกอ้อยและพืชอย่างอื่น
             ที่นี่แหละที่เราจะปักหลักอยู่ และที่กล่าวมาข้างต้นเราจะได้ที่ดินมาและเราจะเพาะปลูกบนที่แปลงนี้ เราจะเริ่มเพาะเมล็ดพันธุ์พืช และเมื่อบลอคนี้อธิบายไปคุณก็อาจจะปลูกจินตนาการตามไปด้วยในหัวคุณ และนี่เป็นแผน ที่เราจะปลูก ย้อนกลับไปเดือนธันวาคม,2011 คุณเจี๊ยบ(คนที่ถัดจากแองเจิ้ลในรูปโพรไฟล์)  เล่าให้แองเจิ้ลฟังว่า เธอเห็นนิมิตที่จะมีไร่ และกำลังมองหาที่ดิน ซึ่งพอดีกับแองเจิ้ลนึกถึงนิมิตที่พระเจ้าให้ตัวเองได้ และเล่าให้คุณเจี๊ยบฟัง พร้อมกับเรื่องที่พ่อ-แม่ มีที่ดินและชวนไปดูที่ รูปภาพที่เนินเขากับสระน้ำ ไร่อ้อยที่กำลังโต และมีภูเขาเป็นภาพพื้นหลัง คุณเจี๊ยบบอกว่าเป็นภาพเดียวกับที่เธอเห็นในนิมิตแม้กระทั่งดอกบัวสีชมพูในสระ และแล้วไอเดียนี้ เมล็ดพันธุ์นี้ก็ถูกรดน้ำ... ขณะที่คุณเจี๊ยบใช้เวลากับพระเจ้าพระองค์ก็ได้โชว์ให้เธอเห็นว่าจะปลูกพืชอะไร ซึ่งจะเก็บเกี่ยวรายอาทิตย์ รายเดือน และรายปี กรุ๊ปต่างชาติมาก็จะเรียนรู้การทำงานแบบชาวไร่ไทย และประกาศกับชาวบ้านด้วย ส่วนนี้ของโครงการจะเลี้ยงตัวพันธกิจ จนกระทั่งคาเฟ่ และฟาร์มต้นไม้เริ่มดำเนินการ
             โครงการทั้งหมดจะเลี้ยงตัวมันเอง ซึ่งเราจะไม่ต้องขอการสนับสนุนด้านการเงินตลอดเวลา และเราจะจดจ่อกับการประกาศและในที่สุดเราก็จะสอนต่อให้คนอื่นๆ จนถึงแผนต่อไปที่พระเจ้าให้เราคือเก็บเกี่ยว คุณเห็นภาพมั๊ย? ภาพตัวเองเหมือนเมล็ดพันธุ์ปลิวไปกับลมและตกลงบน JfarmS เจย์ฟาร์ม?
             ขอคำอธิษฐานให้คุณเจี๊ยบและครอบครัว โดยเฉพาะสามียังไม่เป็นผู้เชื่อ และลูกชายวัยรุ่น พวกเขายังไม่ย้ายไปหมู่บ้านตอนนี้ อธิษฐานเผื่อเรื่องความปลอดภัยในการเดินทางของเธอทั้งไป-กลับจากชลบุรี-ชัยภูมิ ขาเดียวใช้เวลาประมาณเจ็ดชั่วโมง ที่จะช่วยเราทำไร่              

So lets learn more about the cafe/bakery since God is working things this week to prepare us for it. When Angel and I (YoYo) got to Thailand we stayed at a hotel near the beach. Spoiled I know but we're precious to our Father. :)

Anyway we used this particular hotel because Angel met the owners twin daughters just before coming on her American tour. They are Chinese but have lived here in Thailand all their lives. They went to the best culinary school in Bangkok and have a great little cafe; called Twins. :) Cute huh? One of them P Nit is a baker and her sister P Noi is a cook. Well the day we were to check out of the hotel they offered to take our team mate, Noong (or her changed name Azariah) in and teach her what they know. Their food and pastries are high quality. If you haven't experienced it yet Thailand doesn't exactly have much in the way of bread or "American" sweets, but theirs are awesome! So much so that I haven't lost any weight since being here yet; hopefully in the village. :) 

Here's what this means for our cafe. We will make mainly local dishes when teams aren't there, but when teams come we will also make "American" specialties mixed in. If you say to yourself I want the Thai food well just stop and think about me it's my reason to have some. But the main reason for this will be to give our local workers a new style/skill to use and if they end up going to the big city they will have this special style/skill to show to potential work sites and give them an advantage in finding work that would otherwise be out of reach for them; thus ending up in prostitution. We will be able to give them a reference and hopefully a certificate to prove their abilities. We will also prepare them with the confidence to start their own cafe wherever they go. 

It is not our intent to have everyone leave the village, but when they do it is our intent to better equip them for city life. They come to the cities like lambs to the slaughter, but just wait they will have a Shepherd when they go. And we defiantly intend for them all to know God before they go anywhere. Please pray for the success of this cafe/bakery and those who will be lead to the Kingdom through it. 

             เรามาเรียนรู้เรื่อง คาเฟ่/เบเกอรี่ กันดีกว่า...เมื่อพระเจ้าเริ่มงานของพระองค์ในการเตรียมเราอาทิตย์นี้ ตอนแองเจิ้ลและฉัน (โยโย่) กลับจากทัวร์อเมริกาถึงเมืองไทย เราได้พักที่โรงแรมหรูติดทะเลแห่งหนึ่งในพัทยา พระเจ้าสปอยเรามาก 55+แต่เรารู้ว่าเราเป็นที่รักของพระบิดา  55+
             นั่นแหละเราพักที่โรงแรมค่อนข้างหรู เพราะว่าแองเจิ้ลรู้จักกับลูกสาวเจ้าของโรงแรมก่อนที่จะไปอเมริกา ซึ่งเป็นฝาแฝด ทั้งสองเป็นคนจีนแต่เกิดและโตที่เมืองไทย ทั้งสองจบการฝึกอบรมจากโรงเรียนการทำอาหาร/เบเกอรี่ ที่ดีที่สุดในกรุงเทพฯ (สถาบันเลอ กระดอง เบลอ) และมีร้านอาหาร/คาเฟ่ ที่อร่อยและน่ารักมาก ชื่อร้าน Twins (ฝาแฝด) น่ารักมั๊ยล่ะ? คนนึงชื่อคุณนิด ทำเบเกอรี่เก่งและอร่อยมาก อีกคนเป็นน้องชื่อคุณหน่อยซึ่งทำอาหารเก่งและอร่อยสุดๆ วันที่เราเช็คเอ๊า คุณนิดได้ชวนเรามาเรียนทุกอย่างจากทางร้าน ทำเบเกอรี่ การบริหารร้าน ทำกาแฟ ฯลฯ เราจึงส่งสมาชิกในทีมเราชื่อคุณนงค์ (ซึ่งตอนนี้มีชื่อใหม่ว่า คุณอาซาริยาห์) มาเรียน อาหารของที่นี่อร่อยและมีคุณภาพมาก บรรยากาศร้านก็น่ารัก เก๋ไก๋ ถ้าคุณที่เคยมาและมีประสบการณ์ในประเทศไทยจะรู้ว่าที่นี่หาขนมปังอร่อย หรื์อของหวานแบบอมริกันทานยากมากแต่อาหารและเบเกอรี่ที่นี่สุดยอดของดีและอร่อย เยอะซะจนน้ำหนักฉันยังไม่ลดตั้งแต่มาถึง แต่หวังว่าจะลดที่หมู่บ้าน 55+
              คาเฟ่/ร้านอาหาร เรามีไอเดียประมาณนี้คือ เราจะขายอาหารที่ถูกปากคนท้องถิ่น เวลามีกรุ๊ปต่างชาติมาก็จะเพิ่มเมนูอาหารตะวันตกเข้าไป เป้าหมายของ คาเฟ่/ร้านอาหาร เราต้องการสอนทัษะ สไตย์การทำอาหารตะวันตกเข้าไปให้คนในท้องถิ่นมีความรู้ ความสามารถ เมื่อพวกเขาเข้ามาทำงานในเมืองใหญ่พวกเขาจะมีทักษะและความรู้งานด้านนี้ ซึ่งจะหางานได้ง่ายขึ้น และจะเป็นการป้องกันความเสี่ยงในการเข้ามาขายบริการด้วย เราหวังว่าจะออกใบรับรองและใบประกาศการทำงานให้พวกเขาด้วย เราหวังว่าจะเตรียมพวกเขาถ้าอยากเปิดร้านของตัวเองไม่ว่าจะไปที่ไหนก็ตาม 
             เป้าหมายของเราไม่ได้อยากให้ทุกคนย้ายออกจากหมู่บ้าน แต่ถ้าพวกเขาไปเราก็หวังว่าจะเตรียมพวกเขาให้พร้อมทั้งร่างกายและจิตวิญญาณที่จะพร้อมเผชิญเมืองใหญ่ ความตั้งใจของเราหวังจะให้พวกเขารู้จักพระเจ้าก่อนออกไปเผชิญโลกกว้าง เราขอคำอธิษฐานเพื่อความสำเร็จให้ คาเฟ่/ร้านอาหาร และคนที่จะถูกนำเข้ามาในแผ่นดินของพระเจ้าผ่านร้านอาหาร/คาเฟ่ นี้

Share what's new...

Opening...

Edit photos - Tag people - Add text - Add more - Remove All

Remove

JEHOVAH JIRAH JfarmS

2:54 PM  -  Public

Our first blog how exciting!! For those of you who don't know we are in a small village in the Chiyaphum province of North East Thailand, or Issan. It started as a vision from God 4 years ago to bring teams to this village to reach out to them, and has turned into a huge project in the last 7 months. Now we have a team (4 woman, 3 Thai's and an American), property ( one for housing and vegetable farm...

Expand this post »

  Our first blog how exciting!! For those of you who don't know we are in a small village in the Chiyaphum province of North East Thailand, or Issan. It started as a vision from God 4 years ago to bring teams to this village to reach out to them, and has turned into a huge project in the last 7 months. Now we have a team (4 woman, 3 Thai's and an American), property ( one for housing and vegetable farm and another for a tree farm), and plans for much more.
  We'll reach the villagers with love. Going into schools to teach English (from the Bible), have a cafe and daycare, teaching locals to have good work ethics and skills to use if they move to the big cities, and also teach all their value to God to mainly prevent them from prostitution.
  Teams will come to help us get things going. We are starting from the ground up, literally. Making a mud house for us to live in, and bamboo bungaloos for the teams. We will use locals for supplies and knowledge, at the same time reaching them with this Agape love. Then when set up teams will come in to help us do outreaches. They'll learn how to work on a Thai style farm and reach people for God. A people I might add who are 100% budist, but they are also 100% friendly and helpful.
We're 4 woman who don't know farming, but know a Great God who will do the planting in the ground and in their hearts. When this village of mainly farmers sees these farms prosper and ask how we'll tell them Jesus. :) Don't you just want to be a part of it some way? I know you do! And prayer can be the first step.

Sincerely blessed, Angel, Jaeb, Azariah, and YoYo

        น่าตื่นเต้นจังบลอคแรกของเรา สำหรับคุณที่ยังไม่รู้จักเรา โครงการของเราตั้งอยู่ที่หมู่บ้านเล็กๆใน จ.ชัยภูมิ ซึ่งอยู่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย หรืออิสาน เริ่มด้วยไอเดียจากพระเจ้าเมื่อสี่ปีที่แล้ว ที่จะพากรุ๊ปชาวต่างชาติไปประกาศกับคนในหมู่บ้านและแผนโครงการได้ขยายใหญ่มากเมื่อเจ็ดเดือนผ่านมา ตอนนี้เรามีทีมงานสี่คนเป็นผู้หญิงชาวไทยสามคน และผู้หญิงชาวเมริกันหนึ่งคน เรามีที่ดินที่จะเริ่มโครงการแล้ว แปลงแรกจะสร้างบ้านดินที่พักอาศัยสำหรับทีมงานเรา และทำการเกษตรพอเพียงปลอดสารฯ และอีกแปลงจะทำเป็นฟาร์มต้นไม้ และปลูกพืชอีกมากมาย

        เราจะนำความรักไปสู่คนในหมู่บ้าน สอนภาษาอังกฤษในโรงเรียน(จากพระคัมภีร์) ทำร้านกาแฟ/ร้านอาหาร ศูนย์ดูแลเด็กก่อนเข้าอนุบาล สอนคนท้องถิ่นให้มีจริยธรรมในการทำงานและพัฒนางานฝีมือจากวัสดุท้องถิ่น และความชำนาญด้านอุตสาหกรรมท่องเที่ยวซึ่งถ้าเขาย้ายเข้าไปอยู่ในเมืองใหญ่จะเป็นอาชีพติดตัวเขาไป และเราจะสอนถึงคุณค่าและความสำคัญในตัวเองแบบที่พระเจ้ามองเห็นเราซึ่งประเด็นหลักคือเราต้องการป้องกันเด็กรุ่นใหม่เข้ามาในวงจรการขายบริการ

       กรุ๊ปต่างชาติจะมาร่วมด้วยช่วยกันกับชาวบ้านในการทำให้โครงการเกิดขึ้น เราเริ่มต้นจากศูนย์ซึ่งมีแค่ที่ดิน และจะเริ่มสร้างบ้านดินที่พักอาศัยของทีมงานเรา และบ้านพักไม้ไผ่ให้กรุ๊ปชาวต่างชาติ เราจะใช้วัสดุ-อุปกรณ์และภูมิปัญญาจากท้องถิ่นและในขณะเดียวกันเราก็ประกาศความรักบริสุทธิ์กับพวกเขา และหลังจากโครงการเริ่มดำเนินงานกรุ๊ปต่างชาติจะมาช่วยประกาศข่าวประเสริฐด้วย พวกเขาจะเรียนรู้การทำไร่สไตย์ชาวบ้านและนำคนมาหาพระเจ้า ชาวบ้านเป็นพุทธ 100% แต่ก็มีน้ำใจ เป็นมิตร และช่วยเหลือ100% เหมือนกัน

ทีมงานเราเป็นผู้หญิงสี่คน ซึ่งไม่ได้เชี่ยวชาญด้านการเกษตรเลย แต่ว่าเรารู้จักพระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ที่จะช่วยปลูกและจะปลูกความรอดในใจชาวบ้านด้วย เมื่อชาวบ้านที่ชำนาญด้านการเกษตรเห็นถึงความจำเริญ รุ่งเรืองของโครงการเรานั่นแหละเราจะบอกเรื่องพระเยซูกับเขา  แล้วคุณล่ะ...ไม่อยากมีส่วนร่วมกับเราหรือ? เรารู้ว่าคุณอยาก! ใช่แล้ว..คำอธิษฐานของคุณนั่นแหละเป็นการเริ่มต้นที่ดี

ขอแสดงความนับถืออย่างสุขล้น 

แองเจิ้ล,เจี๊ยบ,อาซาริยาห์ และโยโย่